21


Everything I’ve ever wanted; to leave together.

And this sums it up. The departure, the hotel, the railway station, the hard kiss goodbye. Everything I’ve ever wanted.

Advertisements

20 Expectations

Expectations need to be great. They need to be great so that the mind can create stories of its own, so that the heart can crave something other than what it is within its reach. Expectations need to be great because if they weren’t nobody would ever get disappointed enough, heartbroken enough, frustrated enough. And then, a large pool of feelings and emotions, a human advantage, would remain unused. 

After all, mediocre expectations never lead anywhere.

I can’t believe the things you say. Tell me, tell me the lies

Αλήθεια, το τραγούδι δεν το ήξερα. Πριν κάποιο καιρό μου έστειλε το λινκ κάποιος και τον ευχαριστώ.

Τόσο συγκινητικό, το τραγούδι και το video clip, δες το σε παρακαλώ. Όχι γιατί υπάρχει η συνηθισμένη πλοκή “γαλάζιος-αρκουδίτσος-ερωτεύεται-ροζ-αρκουδίτσα” αλλά γιατί στην κρίσιμη στιγμή, στο σημείο 0 όταν όλα ακόμα παίζονται, ο γαλάζιος αρκουδίτσος παραδίδεται στο χάος, στέκεται στο χείλος του γκρεμού βλέποντας το κενό ν’ αυξάνει μεταξύ τους, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα κι αφήνει την αρκουδίτσα του να χαθεί.

Are you hiding something from me?

“Are you hiding something from me?”

Yes. I am hiding a box of chocolates beneath my bed, a bouquet of orange tulips and lavendar up my sleeve, watermelon seeds saved from last summer in the brown paper bag wedged inside the middle dresser drawer of the guest bedroom, a pen I stole from my mother’s vanity when I was 8 buried between the pages of my copy of War and Peace, the pearl earrings I wore on our wedding day inside a crushed velvet bag that also carries spare change for laundry day, lunch time kisses and twisted bed-sheets beneath the sunlight that crushed the freckles on his back, tossed stilettos and a twisted garter stained with unapology and lip gloss inside my office closet, whitened scars from razored words honed with silence and failed redemption beneath my skin, and tiny fists and gasping lungs—nascent toes and endless rhetoric and all the poems I’ll ever write and all the verse I ever wrote and all the words I cannot say because of how you’ve bound my tired lips and thighs with pursed surrender.

In short, I’ve hidden from you all the things you’ve tried to take from me and couldn’t. The only things you left for me to hide.

“Nope. I’m not hiding anything.”

[source]

19

Και λες οτι θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

Η’ τέλος πάντων, αυτό υποθέτουμε διότι αυτό λένε όλοι, έτσι κάνουν όλοι. Πόσο αυθαίρετες υποθέσεις κάνουμε όλοι όμως μας τελικά ε; Όλοι μας. Για ‘σενα, κατ’ αρχήν, ότι προσπαθείς προφανώς – προφανώς κιόλας ω θεοι! – να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Οτι φυσικά και θα μας φερθούνε όπως τους φερόμαστε εμείς (καλά, αυτό μπορεί και να συμβαίνει και να μην το δεχόμαστε, αλλά είναι μάλλον ένα άλλο post). Οτι δεν περνάς το ίδιο καλά στην παραλία αν δεν περάσεις και τις 2 ώρες μέσα στην θάλασσα (κάνοντας τί ρε φίλε; την Ariel;). Οτι, ναι, όλοι έχουν δικαίωμα να ακούν την μουσική που τους ευχαριστεί, αλλά, είναι προφανές πως αυτή που ακούς εσύ είναι η καλύτερη όλων και, όχι, δεν είναι θέμα γούστου ή αυτιού, είναι παγκοσμίως παραδεκτό από μια αόρατη, άυλη επιτροπή αξιολόγησης των πάντων. 

Assumptions, assumptions. Ότι όλοι είναι σαν εμάς, ότι ξέρουμε τι θέλουν, επειδή τα ίδια θέλουμε κι εμείς, επειδή κάποτε γνωρίσαμε κάποιον σαν αυτούς, με εξέχουσα αυθαίρετη υπόθεση οποιαδήποτε σχετική με ζώδιο (μη ξεχνιόμαστε, πόσες φορές άκουσες “Μην εμπιστεύεσαι ποτέ έναν Δίδυμο!” ή “Ο Σκορπιός είναι το πιο ερωτικό ζώδιο”;). 

Εάν λοιπόν θέλεις πράγματι να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, ίσως αυτό το post να μην είναι για ‘σενα.

Ίσως όμως και να είναι. Βήμα πρώτο λοιπόν για την επίτευξη: leave your assumptions at home.

18 #agapimono

Στα blogs όλοι αγαπιούνται. Στο twitter να δεις τι γίνεται! Απορώ πως το #agapimono δεν το κάναμε ακόμη παγκόσμιο trending tοpic. Είμαστε όμως και περίεργοι: ο ένας το γράφει #agapimono, ο αλλος #agaphmono, ο παρ’ άλλος #agapi_mono, ο άλλος ξεχνάει το #, δεν συνεννοούμαστε, βαθμός δυσκολίας 4/5. Άσ’ το.

Όλα αυτά, online. Offline δεν ξέρω τι γίνεται. 

Sophia Loren, Tonis Maroudas – Ti ‘ne afto pou to lene agapi (1957) – From the film ‘Boy on a Dolphin

17 Ξερω

Για κάθε έναν από εμάς, υπάρχουν άλλοι τρεις τουλάχιστον που είναι δύο φορές καλύτεροι από εμάς. Μάλιστα, κατά πάσα πιθανότητα, εάν το δούμε και λίγο ανταγωνιστικά (λίγο), κάποιος από αυτούς σε έχει ήδη προλάβει. Έχει βάλει το χέρι στο γλυκό (και αρνείται να το βγάλει απ’ το βάζο). Την έπεσε πιο εύστοχα στον γκόμενο κι εσύ τώρα περιμένεις σαν χαζό να χωρίσουν. Το σχέδιο της  φυσικά και είναι καλύτερο από το δικό σου, τί νόμιζες; Τί; Ήθελες εκείνα τα πεδιλάκια σε 37; Μόλις τα πήρανε. Ναι, το ίδιο πρόσωπο: αυτή με το γλυκό, με τον γκόμενο, με το σχέδιο. Άσε μας κουκλίτσα μου, δεύτερη και καταϊδρωμένη.

(Το ίδιο ισχύει και για τα αγοράκια, μην με βάζεις τώρα να γράφω τα αντίστοιχα, κατάλαβες)

Κοίτα μην ψάχνεις πέδιλα Νο 37, γιατί έχουμε κι εκπτώσεις.  Προσωπικά, από σήμερα θα ψάχνω μόνο για all stars. Είναι τα ιδια όλο το χρόνο, κάθε χρόνο. 

A wish for all seasons.