30

Από τότε που με θυμάμαι, προτιμούσα πάντα να μείνω σπίτι και να διαβάσω ένα βιβλίο, να δω μία ταινία, να ακούσω μουσική (όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά) από το να βγω έξω και να στριμωχτώ ανάμεσα σε αγνώστους. Είχα πάντα φίλους και ποτέ δεν ξεπερνούσαν σε αριθμό τους 5 ή 6. Αυτό, αν και συχνά δημιουργούσε τα όποια προβλήματα μη διαθεσιμότητάς τους 24/7, εξασφάλιζε εν μέρει πως θα ήταν αληθινοί φίλοι. Άλλωστε, όντας φίλοι μου για χρόνια, είχαν περάσει, όπως κι εγώ, όλα τα συνηθισμένα crash tests τα οποία υποβάλλουμε ο ένας στον άλλον – συνειδητά ή ασυνείδητα – στα πλαίσια μιας φιλίας.

Μετά με έπεισαν πως πρέπει να αποκτήσω και weak ties (βλ. Granovetter, M., 1973; 1983). Γιατί πρέπει. 

Έτσι άρχισα να διαβάζω λιγότερο, να κοινωνικοποιούμε περισσότερο. Να ακούω μουσική λιγότερο, να βγαίνω περισσότερο. Να βλέπω λιγότερες ταινίες, να ανοίγομαι περισσότερο. Λάθος.

Πάνω σε μια συζήτηση, όταν εσύ είσαι ακόμα ελαφρώς ανυποψίαστος, ο συνομιλητής σου λέει κάτι, για την ακρίβεια του ξεφεύγει κάτι, και αυτό που λέει είναι σαν το τουβλάκι του tetris που έπρεπε να πέσει από ψηλά, που χρειαζόσουν για να καθαρίσεις την πίστα. Έτσι ξαφνικά, everything falls into place. Ξαφνικά καταλαβαίνεις ποιος είναι ο λύκος και ποιος είναι το πρόβατο και σιχαίνεσαι λίγο αυτούς που συναναστρέφεσαι. Τον συνομιλητή σου. Το brand new ‘weak tie’. 

Και μετά σιχαίνεσαι λίγο και τον εαυτό σου. Αυτό που έγινες. Είπα λίγο. Ίσως θα έπρεπε περισσότερο. People ain’t no good.

Advertisements

ντισκάς

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s