35

Αυτή η μέρα που πνίγεσαι στη δουλειά και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο: “Πρέπει να έρθεις επάνω (Αμύνταιο), ο θείος (ο αγαπημένος θείος) σήμερα-αύριο τελειώνει. Είναι σε κώμα.” Και κλείνεις το τηλέφωνο σα χαμένη. Reality check. Ξανά. Φτιάχνεις κάποια λίγα πράγματα, οδοντόβουρτσα, εσώρουχα, μια αλλαξιά. Και τρεις κρατήσεις Αθήνα-Θεσσαλονίκη με το αεροπλάνο. Για απόψε και για αύριο το πρωί και το μεσημέρι. Γιατί δεν ξέρεις, δεν έχεις ιδέα τί γίνεται. Και πνίγεσαι στην δουλειά. Τα τηλέφωνα χτυπανε, τα e-mails συνεχίζουν να έρχονται, το deadline ξαφνικά ηχεί διαφορετικά στ’ αυτιά σου και θυμάσαι μια συνομιλία που είχες το πρωί. Deadline. Dead line.

– Μαμά, πες μου σε παρακαλώ, τί γίνεται, μαμά τί να κάνω;

Και η μαμά, ήρεμη στην άλλη γραμμή, να σου απαντάει:

– Κορίτσι μου, πρέπει να μεγαλώσεις, πρέπει να το πάρεις απόφαση, από δω και πέρα θα είναι έτσι. Σιγά-σιγά ένας-ένας θα φεύγουμε. Μη μου πικραίνεσαι.

Advertisements

ντισκάς

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s