writer’s block

Το πρωί στο κρεβάτι αναρωτιέμαι αν σ’ αγκάλιασα,
αν είσαι ακόμα ένα όνειρο απο κείνα που με ξυπνούν τα βράδυα,
δε θυμάμαι τη νύχτα, ούτε το πρόσωπο σου,
μόνο τα βλέφαρα σου κλειστά και μια πνιχτή αργόσυρτη αναπνοή,
την αναπνοή σου που δυναμώνει ρυθμικά και γίνεται φωνή και,
χάνεται σ΄ένα τρέμουλο…

writer’s block: Ζουμε πραγματικα οτι αισθανομαστε;

from ‘Wonder and Skepticism’

Scientists do not trust what is intuitively obvious, because intuitively obvious gets you nowhere. That the Earth is flat was once obvious. I mean, really obvious; obvious! Go out in a flat field and take a look: Is it round or flat? Don’t listen to me; go prove it to yourself. That heavier bodies fall faster than light ones was once obvious. That blood‐sucking leeches cure disease was once obvious. That some people are naturally and by divine right slaves was once obvious. That the Earth is at the center of the universe was once obvious. You’re skeptical? Go out, take a look: Stars rise in the east, set in the west; here we are, stationary (do you feel the Earth whirling?); we see them going around us. We are at the center; they go around us.

The truth may be puzzling. It may take some work to grapple with. It may be counterintuitive. It may contradict deeply held prejudices. It may not be consonant with what we desperately want to be true. But our preferences do not determine what’s true. We have a method, and that method helps us to reach not absolute truth, only asymptotic approaches to the truth ‐‐ never there, just closer and closer, always finding vast new oceans of undiscovered possibilities.

Carl Sagan


I never really thought it would take so long to forget.

But people do forget, other people most often. And now that I started forgetting, I don’t like it. Not because I lost a memory. I used to believe that people form new memories to replace old ones, and that this was the main reason for forgetting in general.

That’s not true. Time devours everything. People simply forget.

I just forget. I forgot his kiss, the taste of his lips. As I was trying to remember his hand on my shoulders, I realised that even though I had so much time to replace the memory, his memory, I just didn’t. I just forgot how it was, what it was.


Να με αφήσετε ήσυχη. Δε θέλω τη φασαρία σας, το θόρυβό σας, ν’ ακούω την αναπνοή σας. Ούτε να την νιώθω στο χώρο. Αν γίνεται, σας παρακαλώ, σταματήστε και ν’ αναπνέετε γύρω μου. Θέλω να ακούω μόνο τον χτύπο της καρδιάς μου. Γίνεται;

Παρατήστε με όλοι ήσυχη. Με τις λόξες σας και τα καπρίτσια σας. Με τις αφορμές που γίνονται αιτίες. 


Χτυπάει το τηλέφωνο και μια φωνή μουρμουρίζει κάτι στην άλλη γραμμή. Πριν από ένα μήνα είχες ακούσει κάτι παρόμοιο. Τα πρόσωπα είχαν αλλάξει. Ήταν λίγο διαφορετικές οι τοποθεσίες. Αλλά το σενάριο, ο βασικός κορμός ήταν ο ίδιος. 

The drill is the same. 

Σάββατο ξυπνάς ξημερώματα. Μπαίνεις στο αμάξι. Φτάνεις στο αεροδρόμιο. Παρκάρεις. Μπαίνεις στο αεροπλάνο. Απογειώνεσαι-Προσγειώνεσαι. Μπαίνεις στο ταξί. Μπαίνεις στο νοσοκομείο. 

Ησυχία. Ασανσέρ. 

“3ος όροφος: Ογκολογικό”

Το μηχάνημα φρουπ-φρουπ κάνει απίστευτο θόρυβο. Η φωνούλα στο μυαλό σου σου φωνάζει “Είναι δυνατό να γκρινιάζεις, έστω και νοερά για τον θόρυβο; Δεν είναι εσύ γαντζωμένη πάνω του. Πάψε επιτέλους”. Φρουπ-Φρουπ. 

Reality check.

Και καταλαβαίνεις πως αυτή τη φορά το τσίμπημα στην καρδιά είναι κάπως λιγότερο διαπεραστικό. Δεν είναι ότι σε νοιάζει αυτός ο άνθρωπος λιγότερο. Αλλά φοβάσαι πως χοντραίνει το πετσί σου.