39

Χτυπάει το τηλέφωνο και μια φωνή μουρμουρίζει κάτι στην άλλη γραμμή. Πριν από ένα μήνα είχες ακούσει κάτι παρόμοιο. Τα πρόσωπα είχαν αλλάξει. Ήταν λίγο διαφορετικές οι τοποθεσίες. Αλλά το σενάριο, ο βασικός κορμός ήταν ο ίδιος. 

The drill is the same. 

Σάββατο ξυπνάς ξημερώματα. Μπαίνεις στο αμάξι. Φτάνεις στο αεροδρόμιο. Παρκάρεις. Μπαίνεις στο αεροπλάνο. Απογειώνεσαι-Προσγειώνεσαι. Μπαίνεις στο ταξί. Μπαίνεις στο νοσοκομείο. 

Ησυχία. Ασανσέρ. 

“3ος όροφος: Ογκολογικό”

Το μηχάνημα φρουπ-φρουπ κάνει απίστευτο θόρυβο. Η φωνούλα στο μυαλό σου σου φωνάζει “Είναι δυνατό να γκρινιάζεις, έστω και νοερά για τον θόρυβο; Δεν είναι εσύ γαντζωμένη πάνω του. Πάψε επιτέλους”. Φρουπ-Φρουπ. 

Reality check.

Και καταλαβαίνεις πως αυτή τη φορά το τσίμπημα στην καρδιά είναι κάπως λιγότερο διαπεραστικό. Δεν είναι ότι σε νοιάζει αυτός ο άνθρωπος λιγότερο. Αλλά φοβάσαι πως χοντραίνει το πετσί σου.

Advertisements

ντισκάς

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s