Hôtel, by Guillaume Apollinaire

Ma chambre a la forme d’une cage,
Le soleil passe son bras par la fenêtre.
Mais moi qui veux fumer pour faire des mirages
J’allume au feu du jour ma cigarette.
Je ne veux pas travailler — je veux fumer.

Guillaume Apollinaire, from Le Guetteur mélancolique, previously unpublished works, 1952 [source].

Pink Martini – Sympathique

Advertisements

50

Έχω δύο φακελάκια: accepted και rejected.

Έχω κι ένα τρίτο: pending. Αυτό το τρίτο λυπάμαι περισσότερο.

Τα φακελάκια έχουν γραπτά, έχουν φίλους, έχουν σχέσεις, έχουν σχέδια. 

Κι αυτό το pending φακελάκι δεν ξέρει που ανήκει, τί είναι, τί θα γίνει: accepted / rejected. 

Έχει εμένα.

49

Και τέλος πάντων τί γράφεις όλη μέρα;

Γράφω το διδακτορικό μου, με μέτρια επιτυχία και/ή ταχύτητα. Γράφω ανεπιτυχείς – στην συντριπτική πλειοψηφία – προτάσεις για χρηματοδότηση. Γράφω στο blog μου, και τα περισσότερα μένουν στο draft. Γράφω παραδοτέα για Ευρωπαϊκά έργα, και προσπαθώ να πείσω, πρώτα τον εαυτό μου, ότι κάνω κάτι. Γράφω στο ημερολόγιο μου, κι οι πίσω σελίδες στη συνέχεια γίνονται λίστες για το σουπερ-μαρκετ, και μετά σκουπίδια. Γράφω αναμνήσεις στο μυαλό μου σαν να ‘ναι μνήμη υπολογιστή. Τα σημαντικότερα μπαίνουν στο back up και μένουν εκεί για πάντα. Συχνά, γελοιότητες, στοιχεία βλαβερά, που με πληγώνουν, ιοί, τρυπώνουν κι αυτά στο back up. Και μένουν εκεί για πάντα να τρώνε χώρο και την ενέργεια μου.

Και γράφω, όλη μέρα γράφω, κάθε μέρα γράφω. Κι έχω αρχίσει να μπερδεύω τα ελληνικά με τα αγγλικά, τη νύχτα με τη μέρα, τους μήνες. Ο καιρός δε βοηθάει. Παγίδα.

Και τελικά, το ΜΟΝΟ που σκέφτομαι πια είναι αυτό: τί σκατά θα τα κάνουμε τόσα παραδοτέα/διδακτορικά/προτάσεις/ημερολόγια (βάλε ό,τι θέλεις – είναι βέβαιο ότι θα βγάζει νόημα);

48

Κοιμάμαι. Ξυπνάω. Κάνω καφέ. Ανάβω τσιγάρο και υπολογιστή. Γράφω. Κοιμάμαι. Όλο σε λούπα.

Υπάρχουν διαλείμματα ευχάριστα σε αυτή την ρουτίνα. Μια ταβέρνα στα Εξάρχεια, ένας καφές στο δροσερό στενάκι δίπλα από το κρυφό λουλουδάδικο στο Χαλάνδρι, μια συναυλία ίσως. Αλλά τελικά, μάλλον είμαι ον ιμπρεσιονιστικό (έτσι δε το λένε;). Κοιτώντας εξ αποστάσεως τα δύο-τρία χρόνια που πέρασαν και μισοκλείνοντας τα μάτια, αυτό το σχήμα βλέπω να διαγράφει η ζωή μου: Κοιμάμαι. Ξυπνάω. Κάνω καφέ. Ανάβω τσιγάρο και υπολογιστή. Γράφω. Κοιμάμαι.

Η ζωή μου σε λούπα.

Α ναι, και ταμπλρ. Και τουητερ. Και μπλιπ. Μπλιπ-μπλιπ-μπλιπ. Σαν αυτά τα μηχανήματα που μετράν τους παλμούς της καρδιάς στην εντατική. Χμ, λες;

Μπλιπ-μπλιπ-μπλιπ. 

47

– Όταν σηκώνεσαι από το κρεββάτι, αισθάνεσαι κι εσύ οτι δίνεις παράσταση;

– Κυρίως όταν πρέπει να βγω κιόλας έξω από το σπίτι. ” Πώς είσαι;” “Σούπερ, όλα καλά”. Είναι δύσκολο να υποκρίνεσαι συνεχώς, απορώ γιατί δεν με χειροκροτούν στο τέλος της μέρας.

– Ίσως γι’ αυτό είμαστε συνέχεια κουρασμένοι. Λόγω της συνεχούς προσπάθειας. Τα Σαββατοκύριακα ιδίως είναι σαν τις διπλές παραστάσεις του θεάτρου.

– Ναι. Φτάνει τώρα. Αρκετά μιλήσαμε. Άνοιξε το βιβλίο σου κι ησύχασε.

46

Άνθρωποι φεύγουν κι εμείς συζητάμε, τσακωνόμαστε, χολιάζουμε για τις εκλογές. Λιγοστεύουμε, λίγη γη παραπάνω, λίγο οξυγόνο παραπάνω για τον κάθε ένα από εμάς, μέχρι να γεννηθεί ο επόμενος άνθρωπος. Αλλά οι δεσμοί που χάνουμε; Τι γίνονται αυτοί; Κι εμείς συζητάμε για τις εκλογές. Για τα αποτελέσματα.

– Έλα να μετρήσουμε κουκιά. Έλα να ξαναμοιράσουμε τις έδρες.

– Δε θες καλύτερα να μετρήσουμε κορμιά; Ξέρεις, αυτά που κάποιοι χθες το βράδυ έχασαν από το πλάι τους;

– Όχι, θέλω κουκιά. Θέλω αριστερούς και φιλελεύθερους να μαλώνουν. Θέλω να δω τον δείκτη του χρηματιστηρίου να κινείται τρελά. Θέλω να διαβάσω τον Economist.

– Εγώ θέλω το κρεββάτι ολωνών μας να ‘ναι ζεστό κι απόψε το βράδυ. Κι αύριο. Και μια μέρα, τα ζευγάρια ν’ αποφασίσουν να φύγουν μαζί. Όχι σε μονάδες.

– Ξενέρωσα.

– Κάθαρμα.

45

Καμιά φορά αναρωτιέμαι για την τυχαία χωροθέτηση των αντικειμένων μέσα στο σπίτι μου. Γιατί το μπρίκι είναι στο ραφάκι του μπάνιου; Πως βρέθηκε το αντικουνουπικό στο συρτάρι του κομοδίνου; Γιατί έχω το betadin στο σαλόνι; Το μπρίκι το παρατήρησα πριν από λίγη ώρα όταν έπλενα το πρόσωπο μου στο νιπτήρα.

Και αυτές οι σκέψεις, δεν είναι ακριβώς οτι με βασανίζουν όλη μέρα, αλλά διαρκούν για μέρες. Κυρίως για το ότι παλιότερα τέτοιες αταξίες δεν απαντώνταν στο σπίτι μου.

Γιατί δεν έχω πετάξει τα σκουπίδια εδώ και περίπου δέκα μέρες;

Φέτος θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ψηφίσω. Και είχα αποφασίσει τί θα ψηφίσω. Ακύρωσα και τα εισιτήρια. Από τα πρωί κάνω εμετό, νομίζω είναι από τις φράουλες που έφαγα χθες βράδυ. Μάλλον σαν τιμωρία που γενικά δεν τρώω φράουλες. Το ίδιο είχα πει παλιότερα και για τα cinnamon buns και τελικά έφαγα δύο. Αμάσητα σχεδόν. Τότε όμως δεν είχα κάνει εμετό. Την επόμενη μέρα βέβαια είχα hangover. Μάλλον όμως έφταιγαν οι πολλές μπύρες για το hangover.

Τέλος πάντων, ναι, δεν θα ψηφίσω. Νομίζω φταίνε οι φράουλες. Αλλά ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί το μπρίκι είναι στο ραφάκι του μπάνιου.