65

Θα φτιάξω μια λίστα: με τα ‘πράγματα’ που θέλω να γίνω, με τα ‘πράγματα’ που θέλω να αποκτήσω. Την έχω ήδη ξεκινήσει. Και τώρα είμαι στο νούμερο 7. Πίστευα πως θα είναι πολύ ευκολότερο να απαριθμήσω 100 πραγματα (τόσα θελω να είναι). Με έκπληξη βλέπω πως δεν έχω αγγίξει καν τα 10.

Δεν είμαι αρκετά υλίστρια;

Δεν θέλω αρκετά ‘πράγματα’ στη ζωή μου; 

Δεν τολμώ να καταγράψω αυτά που πραγματικά θέλω; 

Μάλλον όλα τα παραπάνω.

64 #TolisLovedMaria

Χωρίς πολλά λόγια: #TolisLovedMaria 

Ο Αποστόλης αγαπούσε την Μαρία. Φαντάζομαι κι η Μαρία αγαπούσε τον Αποστόλη. Ξέρω πως το twitter αγαπούσε τον @moloch82. Αυτή τη στιγμή είναι world wide trending topic to #TolisLovedMaria. 

Υποθέτω (Ξέρω) πως η Μαρία θελει πίσω τον Τόλη της, κι ο Τόλης την ζωή του. Και την Μαρία του. Μια ζωή με την Μαρία του.

Κι άλλοι τον φίλο τους. 

63

09:12, Παρασκευή. Λεωφορείο που βγάζει όλα τα του σωθικά πάνω στα μούτρα μου. Δεν πειράζει, πριν από λίγο κάποιοι μου ‘κοψαν πάνω από 10 χρόνια, ρωτώντας με αν έκανα την εγγραφή μου στη γραμματεία. 

Έλα να βρούμε τώρα ένα ταξί ν’ ανεβούμε πάνω γιατί με τοσα βιβλία και τον υπολογιστή δεν φτάνω ούτε μέχρι την γωνία. Αχ, να το!

– Λευκάδος κι Ευελπίδων.

– Βρε κορίτσι μου, καλά το ξεκίνησες, τί το ‘θελες το δεύτερο; Δε θες να πεταχτούμε ως τη Λευκάδα – πας και με τ’ αμάξι. Να, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή… Ζάχαρη!

Και τέλος πάντων, κι άλλα είπαμε. 

Από τις λίγες φορές που χάρηκα τα πεταμένα 3,20 ευρώ.

62

Ξέρω πως δεν είμαι η πιο έξυπνη εκεί έξω. Δεν είμαι ο πιο εύγλωττος άνθρωπος, κι αυτό ίσως περιπλέκει τα πράγματα. Και το πρόβλημα είναι αυτό: ολοένα λιγοστεύει η αντοχή μου να εξηγώ τί θέλω να πω, τί εννοώ, γιατί αυτό ήταν αστείο, γιατί εκείνο περιείχε μια ελαφριά ειρωνεία, γιατί το παράλλο είναι σημαντικό σαν αποτέλεσμα μιας ερευνητικής προσπάθειας – ακόμα κι αν δεν ήταν το επιθυμητό.

Κι αυτό με κάνει να βαριέμαι. Όλοι μας ξεκινήσαμε περίπου από την ίδια αφετηρία. Κάποιοι βαρέθηκαν στα μισά κι έκατσαν σ’ ένα παγκάκι να ξεκουραστούν και ξεχάστηκαν. Κάποιοι είδαν ένα δρομάκι που έβγαζε κατευθείαν στο τέρμα, κι είπαν να κόψουν από ‘κει. Κάποιοι διένυσαν όλη τη διαδρομή μόνοι τους.

Ίσως η παρομοίωση να είναι κακή αλλά δεν με νοιάζει. Ούτε Ιθάκες, ούτε μαλακίες, μετράει κι ο τερματισμός. Αλλά αν δεν τερμάτισες, αν έκοψες δρόμο, έχασες κάτι από το τοπίο. Κι εγώ βαριέμαι να σου εξηγήσω τί είδα στη διαδρομή. 

Frank Zappa: Statement To Congress, September 19, 1985

extract from Record Labeling: Hearing Before the Committee on Commerce, Science, and Transportation, United States Senate, Ninety-Ninth Congress: First Session on Contents of Music and the Lyrics of Records.

The First thing I would like to do, because I know there is some foreign press involved here and they might not understand what the issue is about, one of the things the issue is about is the First Amendment to the Constitution, and it is short and I would like to read it so they will understand. It says:

Congress shall make no law respecting an establishment of religion or prohibiting the free exercise thereof, or abridging the freedom of speech or of the press or the right of the people peaceably to assemble and to petition the government for a redress of grievances.

That is for reference.

These are my personal observations and opinions. They are addressed to the PMRC [Parents’ Music Resource Centre] as well as this committee. I speak on behalf of no group or professional organization.

The PMRC proposal is an ill-conceived piece of nonsense which fails to deliver any real benefits to children, infringes the civil liberties of people who are not children, and promises to keep the courts busy for years, dealing with the interpretational and enforcemental problems inherent in the proposal’s design.

It is my understanding that, in law, First Amendment Issues are decided with a preference for the least restrictive alternative. In this context, the PMRC’s demands are the equivalent of treating dandruff by decapitation.

No one has forced Mrs. Baker or Mrs. Gore to bring Prince or Sheena Easton into their homes. Thanks to the Constitution, they are free to buy other forms of music for their children. Apparently, they insist on purchasing the works of contemporary recording artists in order to support a personal illusion of aerobic sophistication. Ladies, please be advised: The $8.98 purchase price does not entitle you to a kiss on the foot from the composer or performer in exchange for a spin on the family Victrola. Taken as a whole, the complete list of PMRC demands reads like an instruction manual for some sinister kind of “toilet training program” to house-break all composers and performers because of the lyrics of a few. Ladies, how dare you?

[bold mine, hearing here]