62

Ξέρω πως δεν είμαι η πιο έξυπνη εκεί έξω. Δεν είμαι ο πιο εύγλωττος άνθρωπος, κι αυτό ίσως περιπλέκει τα πράγματα. Και το πρόβλημα είναι αυτό: ολοένα λιγοστεύει η αντοχή μου να εξηγώ τί θέλω να πω, τί εννοώ, γιατί αυτό ήταν αστείο, γιατί εκείνο περιείχε μια ελαφριά ειρωνεία, γιατί το παράλλο είναι σημαντικό σαν αποτέλεσμα μιας ερευνητικής προσπάθειας – ακόμα κι αν δεν ήταν το επιθυμητό.

Κι αυτό με κάνει να βαριέμαι. Όλοι μας ξεκινήσαμε περίπου από την ίδια αφετηρία. Κάποιοι βαρέθηκαν στα μισά κι έκατσαν σ’ ένα παγκάκι να ξεκουραστούν και ξεχάστηκαν. Κάποιοι είδαν ένα δρομάκι που έβγαζε κατευθείαν στο τέρμα, κι είπαν να κόψουν από ‘κει. Κάποιοι διένυσαν όλη τη διαδρομή μόνοι τους.

Ίσως η παρομοίωση να είναι κακή αλλά δεν με νοιάζει. Ούτε Ιθάκες, ούτε μαλακίες, μετράει κι ο τερματισμός. Αλλά αν δεν τερμάτισες, αν έκοψες δρόμο, έχασες κάτι από το τοπίο. Κι εγώ βαριέμαι να σου εξηγήσω τί είδα στη διαδρομή. 

Advertisements

ντισκάς

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s