66

Καμιά φορά μοιάζει πως η γη έχει σταματήσει να γυρίζει. Κι όμως, νιώθω μια ζαλάδα σαν να ΄χει ξεκινήσει να γυρίζει πιο γρήγορα. Αλλά δεν είναι αυτό. Είναι η ψευδαίσθηση της ορμής που έχω. Αρχή Διατήρηση της Ορμής νομίζω το λέγαμε στη δέσμη. Αλλά έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και το ξέχασα. Δεν μου άρεσε ποτέ κι η Φυσική. ΔJ = m*Δu. Θυμάμαι όμως τον τύπο, είδες; Δu = u1 – u0. Κι αυτή η διαφορά στην ορμή, μου φέρνει ζάλη. Φαντάσου το όπως την αίσθηση που έχεις όταν σηκώνεσαι απότομα. Μια ζάλη, σα σκοτοδίνη, και περιμένεις ένα χέρι να σε κρατήσει. Κάποτε υπάρχει το χέρι, σε γραπώνει και σε βοηθάει να «σταθείς».
Τελευταία, τα χέρια αυτά αραιώνουν.
Κι αν τίποτα δεν έχει αλλάξει, γιατί η γη χάνεται κάτω από τα πόδια μου;
Στο τέλος όλοι φεύγουν, με κάποιο τρόπο. Και όλες οι μορφές φυγής, είναι μικροί θάνατοι. Κάποιοι μπορεί να γυρίσουν, κάποιοι όχι, και κάποιοι μπορεί να μην θελήσεις ποτέ να γυρίσουν. Δικοί τους μικροί θάνατοι και πόνος μοιρασμένος αναμεταξύ σας.
Με ρεβίθια ή όχι, με φακές, δε βαριέσαι… Κλαίμε και πάνω από τα βιβλία και μουσκεύουν οι σελίδες. Και τα βράδια δεν μπορούμε να κοιμηθούμε. Όχι τόσο που οι φίλοι φεύγουν, ούτε εξαιτίας της ανησυχίας μήπως χρειαστεί να φύγουμε κι εμείς σε ένα ή δύο χρόνια. Αυτά είναι προδιαγεγραμμένα. Κι οι φίλοι που φεύγουν, φεύγουν για καλό. Κλαίμε (ή κλαίω) που σκορπίζουμε. Κι άλλο. Ώσπου να φύγουμε κι εμείς.
Ας βρεθούμε τουλάχιστον κάπου.

Advertisements