Nick Cave & the Bad Seeds – Lightning Bolds

bonus single from ‘Push the Sky Away’ (2012)

My lightning bolts are jolts of joy
They are joy boys from Zeus
I feed them porridge in their booster seats of knowledge
and in the cradle of democracy the pigeons are wearing gas masks

*θα πέσουνε μηνύσεις.

Advertisements

70

Τελικά, το μόνο που δεν θα σου πει ο supervisor είναι πως θα μετανιώσεις τις επιλογές σου.
Επίσης, είναι γνωστό πως για την ερευνά σου ενδιαφέρεσαι μόνο εσύ, ο supervisor σου, και ένα πολύ μικρό community, εξίσου καβλωμένο μ’ αυτό το πράγμα. Αυτό, ο supervisor σου θα στο πει. Μάλιστα, είναι πιθανό να στο λέει αρκετά συχνά. Αν αρχίσεις να πλησιάζεις την κρίσιμη 3ετία (ή αν την έχεις ξεπεράσει ήδη), μπορεί να σου δείχνει πως δεν ενδιαφέρεται ούτε αυτός (συχνά είναι και αλήθεια).
Επίσης, δεν θα σου πει πως, ο υποψήφιος διδάκτορας, μόλις χάσει το “υποψήφιος” από τον τίτλο, κι αρχίσει σιγά-σιγά να ανεβαίνει (“σιγάααα-σιγά”) στην ιεραρχία, πολύ εύκολα, ξεχνώντας (ή τελικά, και ενθυμούμενος) τι έχει περάσει, από διδάκτορας γίνεται δικτάτορας. Όσο ανεβαίνει σε αυτή την ιεραρχία, με το μυαλό του νομίζει πως μεγαλώνει και η “επικράτεια” που “διαφεντεύει”.
Σε όλη αυτή την διαδικασία εκπόνησης/συγγραφής του διδακτορικού, η προσωπική ζωή είναι σημαντική, και είναι σημαντικό να υπάρχει καθ’ όλη την διάρκεια που κάποιος κάνει το διδακτορικό του. Βοηθάει στο switch off. Αλλά αυτό δεν θα στο πει ποτέ κανένας.

Μόνο κάποιος απογοητευμένος υποψήφιος διδάκτορας.

Εγώ ας πούμε.

Και όταν αποκτήσεις την προσωπική ζωή, ξαφνικά δεν έχεις χρόνο για το διδακτορικό.
Catch-22.

69

Κάθε φορά που βάζω πλυντήριο, βρέχει. Προφανώς συμβαίνει και σ’ άλλους. Αλλά αυτό το μέσα-έξω της απλώστρας έχει αρχίσει να με κουράζει. Γι’ αυτό και σήμερα, καθώς ήμουν σίγουρη πως θα βρέξει πάλι τουλούμια, όταν το πλυντήριο τελείωσε, αποφάσισα να απλώσω την μπουγάδα στην κουζίνα. Μετά από λίγο έβγαλε ήλιο. Σα να ήταν άνοιξη. Νομίζω πως άκουσα και πουλιά να τιτιβίζουν. 

Ακούω μια εκπομπή στο ρέντιο μπαμπλ. Ο εκφωνητής μιλάει για την μαλακία (τον αυνανισμό) και για το οτι η διαδικάσία σου φτιάχνει την διάθεση. Όταν τον παίζεις δηλαδή, 3-4 φορές την εβδομάδα ας πούμε, δεν πέφτεις σε κατάθλιψη. Ή πέφτεις σε κατάθλιψη πιο δύσκολα. Κάπως έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα πως αυτός είναι και ο λόγος που αυτοί που μας κυβερνούν κάνουν τόσο κακή δουλειά: επειδή τον παίζουν συχνά, και άρα είναι όλοι μαλάκες, είναι πολύ χαρούμενοι (και σιγά μην ασχοληθούν με εμάς). Ή κάτι τέτοιο. Αν και βρίσκω κάποια κενά στο argumentation, σαν να μην έχει και πολύ άδικο. 

Όταν έχει βροχή, διαβάζω περισσότερο. Έτσι γράφω περισσότερο και προχωράω και το διδακτορικό. Το κακό είναι οτι σύντομα μπαίνει η άνοιξη. Δεν θέλω να μπει η άνοιξη. Παράταση σημαίνει παράταση της δωρεάν εργασίας.

68

Κι αφού η τύχη το ΄φερε να κάνω εργαστηριακά μαθήματα, πήρα κι εγώ μια γεύση από αυτό που λέμε η-χαρά-του-να-μεταλαμπαδεύεις-γνώση (μπλιαχ). Η εξεταστική πλησιάζει, εγώ βρίσκομαι σε έξαλλη κατάσταση, έτοιμη – κυριολεκτικά έτοιμη – να μπω μεθαύριο στην αίθουσα ουρλιάζοντας “Το νου σας ρεμάλια, δεν γράφετε για να περάσετε το μάθημα. Γράφετε για να σας δώσω το δικαίωμα να δώσετε στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Γιατί σε αυτήν κοπήκατε όλοι”.

Κάθε εργαστηριακό και μια βελόνα στο κορμάκι μου. Δίωρα βγαλμένα από το Salo (εγώ στον ρόλο των θυμάτων, οι φοιτητές στο ρόλο των γηραλαίων ιερόδουλων). Αν θα έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα πως ήταν ο κύκλος με τα κόπρανα. Eat shit and die. Οι ερωτήσεις την ώρα του εργαστηρίου κυμαίνονταν από “Από που σβήνουμε; (από το delete, ζώον)” έως (οι πιο σπιρτόζοι) “γιατί στράβωσε το βελάκι” (γιατί τα πουλιά πετάνε χαμηλά).
Όταν πλέον έχω καταφέρει να φτάσω σε ένα επίπεδο που σκέφτομαι “ok, μάλλον προλαβαίνουμε να βγάλουμε την άσκηση” και ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΕΞΗΓΗΣΕΙ 3 ΦΟΡΕΣ ΗΔΗ το ίδιο πράγμα (ας το ονομάσουμε ΧΥΖ), ακούω από το βάθος “Κυρία, πως κάνουμε το ΧΥΖ;” Κεριά και λιβάνια πανίβλακα, ας πρόσεχες όταν το εξηγούσα την πρώτη, την δεύτερη, την ΤΡΙΤΗ φορά.

Δώσαμε εργασίες για το εξαμηνο και ξεκίνησε το μαρτύριο: τα e-mails έπεφταν βροχή. Κάθε μέρα, όλη μέρα, με τις πιο απίστευτες απορίες. Δεν σταμάτησαν ούτε για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Κι εγώ απαντούσα σε όλους. Δεν σταμάτησαν ούτε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Κι εγώ απάντησα σε όλους. Δεν σταμάτησαν ούτε ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Ε, σε αυτόν δεν απάντησα. Το e-mail το έστειλε πρωί. Δεν απάντησα. Το απόγευμα, ούτε καλημέρα, ούτε καλησπέρα, φυσικά ούτε χρόνια πολλά… “Ξέρετε, επείγομαι, κι έχω κολλήσει, και καταλαβαίνω οτι είναι γιορτές, αλλά θέλω να μου απαντήσετε άμεσα.” Ούτε ευχαριστώ, ούτε τίποτα. Του απαντάω και του εξηγώ τις απορίες του (Τζιμάνι το παιδί, όλα λάθος τα είχε). Την επόμενη μέρα (του ιδίου καλλιτέχνη): “Εντάξει, cool, τα έκανα. Τώρα πείτε μου, πως θα ρυθμίσω το ρολόι;” RTFM, you idiot! Ή τις σημειώσεις. Ή το βιβλίο. Ή τα παραδείγματα που ανεβάσαμε στο site. Duuuh.

Το ΜΕΓΑΛΟ πανυγήρι όμως είναι τα ίδια τα e-mails, τα addresses από τα οποία στέλνουν. maraki_psaraki92, elenitsa_v19, hotkryaraki. Τα μισά στο σπαμ, τα άλλα μισά για επιμήκυνση πέους.

– Κυρία, θα θέλαμε παράταση μια εβδομάδα για την παράδοση της εργασίας γιατί είχαν απεργίες τα ΜΜΜ.
– (Έλα μου;) Γιατί καλέ; Στο τρόλλευ γράφετε την εργασια;

Και ερχόμαστε στο χθες. Ντα-ντα-νταααααν! Απονομή ηλιθιότερης ερώτησης. Με πετυχαίνει φοιτητής στο διάδρομο (αγκαζέ με τον έτερο βλακέντιο φίλο του):
– Κυρία, μια ερώτηση να σας κάνουμε. Για τις εξετασεις. Τι θέματα θα βάλετε;
– Μπαρντόν; Τι εννοείτε;
– Να… Να διαβάσουμε όλη την ύλη;
(Brain damage)