I remember you well in the Chelsea Hotel

Μη με παρεξηγήσετε, μου αρέσει η εκτέλεση της Lana Del Rey όταν τραγουδάει το Chelsea Hotel No 2. Έχει κάτι η φωνή της, κάπως εύθραυστη, μια ξεπεσμένη αμερικανιά, κάτι vintage ίσως που ταιριάζει και στο Chelsea Hotel και στα άλλα τραγούδια που έχει πει.

Τα νύχια όμως, αυτά τα νύχια. Έτσι όπως βλέπω τα δάχτυλά της να τυλίγονται γύρω από το μικρόφωνο και τα νύχια να παραμένουν αγέρωχα και μυτερά, σχεδόν σουβλερά! Με γεμίζουν τρόμο. Μου θυμίζουν αυτά τα νύχια στα μικρά δαχτυλάκια γερασμένων μπακάληδων και οι οποίοι, σε ανύποπτο χρόνο, τα χρησιμοποιούν για να ξύσουν το αυτί τους. Μόνο που η Lana έρχεται οπλισμένη με δέκα τέτοια νύχια. Και τραγουδάει το Chelsea Hotel. Την βλέπω και θέλω να της τα ξεριζώσω ένα-ένα με τανάλια. Δεν είμαι όμως σαδίστρια. Προηγουμένως θα της κάνω τοπική αναισθησία γιατί δεν θέλω να πονάει.
Ή θα της κάνω bottox. Αυτό δεν θα την πονέσει σίγουρα. Στα κοντινά πλάνα βλέπουμε ένα πρόσωπο τοσο λείο, τόσο τσουπωτό, σα πορσελάνινο. Σε λίγο πιο σκούρη απόχρωση, αλλά πορσελάνινο. Ή πλαστικό;

Σε κάθε περίπτωση, ας ακούσουμε τον Leonard. Όπως σχολιάζει και κάποιος χρήστης στο You Tube, “He knows how to tell a story”. Ας τον αφήσουμε λοιπόν να μας την πει:

Υ.Γ. Lana, αν με διαβάζεις κόψε τα νύχια. Ή τέλος πάντων πριόνισέ τα λίγο.

Advertisements

ντισκάς

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s