76

Πρόσφατα απέκτησα μια χρυσή αλυσίδα με δύο φυλακτά. Ένα οβάλ κι ένα στρογγυλό. Το πρώτο είναι από αυτά που ανοίγουν και βάζεις μέσα φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων. Το δικό μου δεν έχει καμία φωτογραφία. Το δεύτερο έχει ανάγλυφο το κεφάλι της Τύχης.

Πολλές φορές αντιλαμβάνομαι οτι παίζω κάπως νευρικά με την αλυσίδα με τα φυλακτά. Την στριφογυρίζω στο λαιμό μου, ανοιγοκλείνω το ένα, τρίβω το άλλο. Λες και θα βγει κανένα Τζίνι από μέσα.
Άλλες φορές περνάω την αλυσίδα στο λαιμό μου και κοιτιέμαι στον καθρέφτη. Κοιτάω πως πέφτει στο στήθος μου, πως γυαλίζει στο φως, πως τρέχει γύρω από τον λαιμό μου.

Πέθανε η θεία μου. Η θεία μου πέθανε. Ή, έχασα την θεία μου. Χάσαμε την θεία.

Αλλάζω την σειρά των λέξεων, τις μεταθέτω, αλλάζω ένα ρήμα, αλλά τελικά, σημαίνουν ακριβώς το ίδιο  και βλέπω την αλυσίδα να λαμπυρίζει γύρω από το λαιμό μου.

Η θεία μου δεν ήταν ο ευκολότερος άνθρωπος. Τα τελευταία χρόνια είχα απομακρυνθεί  πολύ. Και μετά αρρώστησε. Δεν ήταν μικρή. Όμως εγώ δεν ήμουν έτοιμη. Αυτή μάλλον ήταν αρκετά χρόνια τώρα.
Δεν την σκέφτομαι κάθε μέρα, ούτε όταν ήταν άρρωστη το έκανα. Μετά, πέθανε. Και τώρα, την φέρνω στο μυαλό μου κι η εικόνα της είναι αυτή πριν την αρρώστια. Και κάθε φορά σκέφτομαι: “Η θεία μου πέθανε. Δεν θα ξαναδώ την θεία μου”.

Advertisements

ντισκάς

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s