Ο Μένιος v2.0

Από χθες έχει κολλήσει στο μυαλό μου αυτό το “πολύ μεγάλη βόλτα με πήγες σήμερα” και “πότε θα έρθεις να με πάρεις, μου λείπουν τα παιχνίδια μου”.

Ποιος/Τι άνθρωπος παίρνει ένα κουτάβι στο σπίτι του, το μεγάλωνει, το φροντίζει, του παίρνει παιχνίδια, το πάει βόλτες, το κάνει μέλος της οικογένειάς του και μια μέρα αποφασίζει να το αφήσει σε ένα πάρκο, σε ένα παράδρομο, σε ένα χωράφι;

Είμαι με τον Μένιο 4 μήνες και δεν μου έχει περάσει στιγμή από το μυαλό να τον αφήσω κάπου μόνο του. Θέλω να τον αγκαλιάζω και να τον χαϊδεύω όλη την ώρα, ακόμα κι όταν αυτός δεν θέλει. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που έχουμε με την εκπαίδευση λόγω της κουφαμάρας του (ά ρε Μένιο ΑΜΕΑ!), τα καταφέρνουμε καλά και σιγά-σιγά δενόμαστε. Και με βοηθάει και με το thesis, αν δείτε:

IMG_4067

Νομίζω πως δεν καταλαβαίνει ακόμη πότε είμαι στεναχωρημένη, χαρούμενη ή νευριασμένη. Όταν ήμουν άρρωστη όμως μυξόκλαιγε και πέρασε όλη την ημέρα ξαπλωμένος πάνω μου. Ήταν η παρέα μου και δεν ζήτησε ούτε βόλτα ούτε παιχνίδι. Καταλάβαινε οτι δεν μπορούσα.

IMG_4043

Ποτέ δεν θα τον πήγαινα “τόσο μεγάλη βόλτα”.

Ο Μένιος

Δουλειές με φούντες με το διδακτορικό επιτέλους να τελειώνει. Και δουλειές με γούνες, με τον Μένιο να ζητάει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της προσοχής μου. Γεννημένος στις 17 Ιουλίου, το σωτήριο έτος του 2013, έχει κλείσει το πρώτο 6άμηνο ζωής του, και τους 4 μήνες στο σπιτικό μας.

Με νευριάζει όταν δεν κάθεται να του βουρτσίσω τα δόντια. Συγχύζομαι όταν απαιτεί να τον πάρω αγκαλιά ενώ γράφω στον υπολογιστή με το να κάθεται σαν άγαλμα κάτω από το γραφείο κλαψουρίζοντας. Θυμώνω και γελάω που κολλάει τον κώλο του με πείσμα πάνω στην εξώπορτα όταν θέλει να πάει βόλτα.

Image

Μέσα σε 4 μήνες, έχει χέσει σε όλες τις γωνιές του σπιτιού. Έχει κατουρήσει δε σε όλη την επιφάνεια και υποψιάζομαι πως όταν μετακομίσω από εδώ, θα βρούμε κι άλλα κρυμμένα μπισκοτάκια. Χθες μου έριξε και το φαγητό κάτω. Πολλά νεύρα.

Πριν λίγο όμως είδα αυτό στο τουητερ: Image

αστο διάλο, τι σκατάνθρωποι είμαστε.

Κοιτάω μετά τον Μένιο που έχει πάρει την προεδρική στον καναπέ και ψιλοροχαλίζει νωχελικά. Δεν άντεξα να μην τον ξυπνήσω και να του τριφτώ λίγο στη μουσουδίτσα. Μπορεί και να μου ‘φυγε και ένα *λυγμ*

79

Αφού έστησα με την βοήθεια του “γυμνού μαραγκού” την βιβλιοθήκη από το ΙΚΕΑ, τοποθέτησα με περίσσια προσοχή τα βινύλια στη θέση τους. Αποτελειώσαμε τον καφέ μας και μετά αυτός καβάλησε το δίτροχο κι έφυγε. Κατέβασα σκουπίδια, έπλυνα πιάτα, άλλαξα σεντόνια, μάζεψα τ’ απλωμένα, συμμάζεψα το κωλοχανείο που λέω σαλόνι (να θυμηθώ να σκουπίσω και να σφουγγαρίσω), κι έβαλα το πρώτο πλυντήριο.

“Οι Κυριακές έπρεπε να αφιερώνονται στην ξεκούραση, στο αγνό, ανόθευτο σάπισμα”, σκεφτόμουν την ώρα που ένιωθα μέχρι και το βρακί μου ιδρωμένο.

Παράλληλα, ετοίμαζα το δεύτερο πλυντήριο.

“Σκατά. Ακόμα δεν τελείωσα τις παρουσιάσεις για την δουλειά”. Έφτιαξα δεύτερο καφέ κι άλλαξα το ιδρωμένο βρακί. Στο πικ απ, έβαλα Θέμη Ανδρεάδη.

Κάποτε θα πρέπει να κάνουμε μια παύση και ν’ αρχίσουμε ίσως να ζούμε.

78

– Ίσως πρέπει να βάλω έναν ανεμιστήρα στην κρεβατοκάμαρα, ξέρεις, από αυτούς της οροφής. Θα κοιμόμαστε κι αυτός θα γυρίζει γύρω-γύρω, φρουπ-φρουπ-φρουπ. Άκουσα οτι είναι καλύτεροι από τα κλιματιστικά.
– Ναι, είναι καλύτεροι. Με 150 ευρώ παίρνεις έναν.
– Δεν θέλω από αυτούς τους φθηνούς. Θέλω από αυτούς που δεν κάνουν καθόλου θόρυβο. Είχα διαβάσει για κάποιους που πιτσιλάνε και λίγο νερό. Σα να φτιάχνουν μικροκλίμα γύρω από το κρεββάτι.
– Θα σαπίσει το στρώμα.
– Αχ, μα σταμάτα.

(Κλείνω το μάτια κι είμαι ξαπλωμένη σε μια αιώρα, φοράω χαβανέζικα κι από πάνω είναι ο ανεμιστήρας. Φρουπ-φρουπ-φρουπ. Ο ήχος είναι σχεδόν ανεπαίσθητος. Μικροσταγόνες δροσίζουν, ενυδατώνουν σχεδόν, το πρόσωπό μου. Ακούω παφλασμούς από το βάθος. Δεν έχει ζέστη. Δεν έχω έγνοιες. Έχω τελειώσει το διδακτορικό.)

77

“Έφυγε για το πιο μακρινό ταξίδι ο Ανδρέας Ντούζος”
“Υπέκυψε η νεαρή γυναίκα που είχε πέσει θύμα ξυλοδαρμού στη Νέα Μάκρη”
“Αυτοκτόνησε ο δικηγόρος Κώστας Ρεσβάνης”
“Ισχυρή έκρηξη στη Συρία – άγνωστος αριθμός θυμάτων”
“Άγριο έγκλημα στην Κηφισιά”
Τελικά ο Λευτέρης Βογιατζής ζει.

Άλλοι πεθαίνουν, άλλοι σκοτώνονται κι άλλους τους πεθαίνουν.

Ο θείος μου πέθανε πριν λίγες ώρες από ανακοπή.
Ο θείος μου πέθανε την πρώτη μέρα της σύνταξής τους. Οι πελάτες, τις τελευταίες μέρες, του πήγαιναν διάφορα αναμνηστικά δωρά, τα οποία έβαζε σε ένα κουτί.

Ο θείος μου ήταν τσαγκάρης.
Εχθές μάζεψε και τα τελευταία πράγματα από το μαγαζί, μαζί με τα αναμνηστικά δώρα, τα φόρτωσε στο αμάξι, οδήγησε στο σπίτι και η πόρτα του αυτοκινήτου έμεινε ανοιχτή.

76

Πρόσφατα απέκτησα μια χρυσή αλυσίδα με δύο φυλακτά. Ένα οβάλ κι ένα στρογγυλό. Το πρώτο είναι από αυτά που ανοίγουν και βάζεις μέσα φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων. Το δικό μου δεν έχει καμία φωτογραφία. Το δεύτερο έχει ανάγλυφο το κεφάλι της Τύχης.

Πολλές φορές αντιλαμβάνομαι οτι παίζω κάπως νευρικά με την αλυσίδα με τα φυλακτά. Την στριφογυρίζω στο λαιμό μου, ανοιγοκλείνω το ένα, τρίβω το άλλο. Λες και θα βγει κανένα Τζίνι από μέσα.
Άλλες φορές περνάω την αλυσίδα στο λαιμό μου και κοιτιέμαι στον καθρέφτη. Κοιτάω πως πέφτει στο στήθος μου, πως γυαλίζει στο φως, πως τρέχει γύρω από τον λαιμό μου.

Πέθανε η θεία μου. Η θεία μου πέθανε. Ή, έχασα την θεία μου. Χάσαμε την θεία.

Αλλάζω την σειρά των λέξεων, τις μεταθέτω, αλλάζω ένα ρήμα, αλλά τελικά, σημαίνουν ακριβώς το ίδιο  και βλέπω την αλυσίδα να λαμπυρίζει γύρω από το λαιμό μου.

Η θεία μου δεν ήταν ο ευκολότερος άνθρωπος. Τα τελευταία χρόνια είχα απομακρυνθεί  πολύ. Και μετά αρρώστησε. Δεν ήταν μικρή. Όμως εγώ δεν ήμουν έτοιμη. Αυτή μάλλον ήταν αρκετά χρόνια τώρα.
Δεν την σκέφτομαι κάθε μέρα, ούτε όταν ήταν άρρωστη το έκανα. Μετά, πέθανε. Και τώρα, την φέρνω στο μυαλό μου κι η εικόνα της είναι αυτή πριν την αρρώστια. Και κάθε φορά σκέφτομαι: “Η θεία μου πέθανε. Δεν θα ξαναδώ την θεία μου”.

75

– Αχ, γράφει “this image may contain graphic or objectionable content”.
– Μη την ανοίξεις. Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ.
– Σιγά. Έχουμε χορτάσει αίμα με τόσο Hollywood. *Click*. Πόδι.Κομμένο.
– Σου είπα να μην την ανοίξεις.
– Δεν ήξερα. Φοβάμαι τον ακρωτηριασμό. Δεν θέλω να ζήσω ακρωτηριασμένη. Το φοβάμαι περισσότερο κι από πνιγμό. Υποσχέσου πως αν μου συμβεί ποτέ θα τους το πεις. Στους γιατρούς εννοώ.  Να τους πεις να με αφήσουν να πεθάνω. Ναι;

73

Όλη μέρα διορθώνω εργασίες, όλη μέρα ακούω ειδήσεις – οικονομικές κυρίως, για τη δόση μας, την τρόικά μας, τις τράπεζές μας. Ω, τι όμορφα που είναι όλα. Άλλες ειδήσεις πέρα από τα οικονομικά δεν υπάρχουν; Η αλήθεια είναι οτι ίσως φταίω κι εγώ. Θ’ αρχίσω ν’ ακούω Γεωργίου μαγνητοφωνημένο. Έτσι κι αλλιώς, οι ίδιες αρλούμπες ακούγονται: στη Βουλή, στο Μέγκα, στον Σκάι, από το κοινό του Γεωργίου, από τον Γεωργίου.

[Τ]α κόμματα «των άκρων» κατηγορούνται για λαϊκισμό“, μας ενημερώνει συντάκτης της Καθημερινής. Ναι. Μόλις φύγει ο λαϊκισμός από τον πολιτικό λόγο και την ζωή μας, Miracolo! όλα τα προβλήματα θα λυθούν. Εντωμεταξύ, τρανσ-φοβία στο Παρατηρητήριο. Σικέ Ένωση Μεταναστών μιλάει υπέρ Κωτούλα.

Η άνοιξη έρχεται όμως. Ή όχι; Τα λουλούδια άνθησαν στην ζαρντινιέρα στο μπαλκόνι. Φοβάμαι όμως πως ένα από αυτά τα πρωινά, θα ξυπνήσω, και τα λουλούδια θα λείπουν. Γιατί να μείνουν; Κι εγώ αν είχα τόσο ρηχές ρίζες θα έφευγα.

72

Ναι, γεια σας. Μια προσφορά θα ήθελα να σας κάνω.
Συγκεκριμένα, θα ήθελα να δουλεύω για εσάς 18 ώρες την ημέρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα. Θα κάνω όλα τα θελήματα. Ακόμα κι αυτά που δεν μπορώ να κάνω. Θα κόβω ώρες από τον ύπνο μου. Θα σταματήσω να τρώω, να κατουράω και να χέζω για να εξοικονομώ χρόνο από το 24ώρο για να ‘χω χρόνο να τα μαθαίνω και να τα κάνω. Θα παίρνω τα ρούχα από το καθαριστήριο και θα ψωνίζω από τη λαϊκή όλα σας τα απαραίτητα. Φυσικά θα με πληρώνετε ό,τι εσείς νομίζετε. Salary dependent on qualifications. Κάθε βδομάδα θα έχω μάθει και ένα καινούριο κόλπο for your entertainment. Όπως οι φώκιες στα θαλάσσια πάρκα. Έχω και χαριτωμένη μύτη. Ορίστε και μια φωτογραφία μου προφίλ.
Όχι, δεν με βρίσκετε σε μεγάλη οικονομική ανάγκη. Μόνο, να, είναι που θέλω κι εγώ να βρω ένα τρόπο να κάνω αυτό που ονειρεύτηκα.
Με καταλαβαίνετε;
Όχι, δεν ονειρεύτηκα να γίνω γιουσουφάκι. Ακαδημαϊκός θέλω να γίνω.
Σας παρακαλώ, μη γελάτε.