71

Τσικνοπέμπτη, να παραγγείλουμε σουβλάκια και μοσχαρίσια ουρά. Α, Είσαι χορτοφάγος. Ε, να πάρουμε φαλάφελ τότε. Φαλάφελ. Καλύτερα.
Ξέχασα να σου πω το πρωί. Αθώωσαν τον Κασιδιάρη. Ναι, το κοπρόσκυλο. Αίμα, τιμή, στον κώλο του ψωλή. Είπε κι αυτό για τα τσοντοκάναλα.
Όλη μέρα διορθώνω γραπτά: “Η σταθερή κατάσταση είναι η συνηθισμένη κατάσταση. Η μεταβατική κατάσταση είναι η μη συνηθισμένη κατάσταση”. Αυτός πήρε μηδέν λόγω ψυχικής οδύνης. Όλη μέρα διορθώνω γραπτά και δεν τελειώνουν.
Κάποιες μέρες πριν έγραφα για τον Φαήλο. Ο Μπογδάνος τον είχε χθες το βράδυ καλεσμένο. Ο Φαήλος έμαθα πως ήταν στους καταδρομείς. Υποθέτω πως εννοούσε οτι ήταν ο μπουφετζής στους καταδρομείς. Φαντάζεσαι τον Φαήλο σε κίνηση ‘έρπειν’; Θα σκαλώνει στο συρματόπλεγμα από πάνω. Ή θα ανοίγει γούβα στο χώμα με την κοιλιά. Ναι κι εγώ έχω κοιλιά. Στους καταδρομείς όμως δεν πήγα. Ούτε μπαλαρίνα έγινα.
Κι έξω βρέχει. Κι όσο βρέχει, αναρωτιέμαι γιατι δεν καθαρίζουν οι δρόμοι, γιατί δεν έχουμε σαλπάρει ακόμη, γιατί δεν ξεπλένεται η ντροπή μας.

70

Τελικά, το μόνο που δεν θα σου πει ο supervisor είναι πως θα μετανιώσεις τις επιλογές σου.
Επίσης, είναι γνωστό πως για την ερευνά σου ενδιαφέρεσαι μόνο εσύ, ο supervisor σου, και ένα πολύ μικρό community, εξίσου καβλωμένο μ’ αυτό το πράγμα. Αυτό, ο supervisor σου θα στο πει. Μάλιστα, είναι πιθανό να στο λέει αρκετά συχνά. Αν αρχίσεις να πλησιάζεις την κρίσιμη 3ετία (ή αν την έχεις ξεπεράσει ήδη), μπορεί να σου δείχνει πως δεν ενδιαφέρεται ούτε αυτός (συχνά είναι και αλήθεια).
Επίσης, δεν θα σου πει πως, ο υποψήφιος διδάκτορας, μόλις χάσει το “υποψήφιος” από τον τίτλο, κι αρχίσει σιγά-σιγά να ανεβαίνει (“σιγάααα-σιγά”) στην ιεραρχία, πολύ εύκολα, ξεχνώντας (ή τελικά, και ενθυμούμενος) τι έχει περάσει, από διδάκτορας γίνεται δικτάτορας. Όσο ανεβαίνει σε αυτή την ιεραρχία, με το μυαλό του νομίζει πως μεγαλώνει και η “επικράτεια” που “διαφεντεύει”.
Σε όλη αυτή την διαδικασία εκπόνησης/συγγραφής του διδακτορικού, η προσωπική ζωή είναι σημαντική, και είναι σημαντικό να υπάρχει καθ’ όλη την διάρκεια που κάποιος κάνει το διδακτορικό του. Βοηθάει στο switch off. Αλλά αυτό δεν θα στο πει ποτέ κανένας.

Μόνο κάποιος απογοητευμένος υποψήφιος διδάκτορας.

Εγώ ας πούμε.

Και όταν αποκτήσεις την προσωπική ζωή, ξαφνικά δεν έχεις χρόνο για το διδακτορικό.
Catch-22.

69

Κάθε φορά που βάζω πλυντήριο, βρέχει. Προφανώς συμβαίνει και σ’ άλλους. Αλλά αυτό το μέσα-έξω της απλώστρας έχει αρχίσει να με κουράζει. Γι’ αυτό και σήμερα, καθώς ήμουν σίγουρη πως θα βρέξει πάλι τουλούμια, όταν το πλυντήριο τελείωσε, αποφάσισα να απλώσω την μπουγάδα στην κουζίνα. Μετά από λίγο έβγαλε ήλιο. Σα να ήταν άνοιξη. Νομίζω πως άκουσα και πουλιά να τιτιβίζουν. 

Ακούω μια εκπομπή στο ρέντιο μπαμπλ. Ο εκφωνητής μιλάει για την μαλακία (τον αυνανισμό) και για το οτι η διαδικάσία σου φτιάχνει την διάθεση. Όταν τον παίζεις δηλαδή, 3-4 φορές την εβδομάδα ας πούμε, δεν πέφτεις σε κατάθλιψη. Ή πέφτεις σε κατάθλιψη πιο δύσκολα. Κάπως έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα πως αυτός είναι και ο λόγος που αυτοί που μας κυβερνούν κάνουν τόσο κακή δουλειά: επειδή τον παίζουν συχνά, και άρα είναι όλοι μαλάκες, είναι πολύ χαρούμενοι (και σιγά μην ασχοληθούν με εμάς). Ή κάτι τέτοιο. Αν και βρίσκω κάποια κενά στο argumentation, σαν να μην έχει και πολύ άδικο. 

Όταν έχει βροχή, διαβάζω περισσότερο. Έτσι γράφω περισσότερο και προχωράω και το διδακτορικό. Το κακό είναι οτι σύντομα μπαίνει η άνοιξη. Δεν θέλω να μπει η άνοιξη. Παράταση σημαίνει παράταση της δωρεάν εργασίας.

68

Κι αφού η τύχη το ΄φερε να κάνω εργαστηριακά μαθήματα, πήρα κι εγώ μια γεύση από αυτό που λέμε η-χαρά-του-να-μεταλαμπαδεύεις-γνώση (μπλιαχ). Η εξεταστική πλησιάζει, εγώ βρίσκομαι σε έξαλλη κατάσταση, έτοιμη – κυριολεκτικά έτοιμη – να μπω μεθαύριο στην αίθουσα ουρλιάζοντας “Το νου σας ρεμάλια, δεν γράφετε για να περάσετε το μάθημα. Γράφετε για να σας δώσω το δικαίωμα να δώσετε στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Γιατί σε αυτήν κοπήκατε όλοι”.

Κάθε εργαστηριακό και μια βελόνα στο κορμάκι μου. Δίωρα βγαλμένα από το Salo (εγώ στον ρόλο των θυμάτων, οι φοιτητές στο ρόλο των γηραλαίων ιερόδουλων). Αν θα έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα πως ήταν ο κύκλος με τα κόπρανα. Eat shit and die. Οι ερωτήσεις την ώρα του εργαστηρίου κυμαίνονταν από “Από που σβήνουμε; (από το delete, ζώον)” έως (οι πιο σπιρτόζοι) “γιατί στράβωσε το βελάκι” (γιατί τα πουλιά πετάνε χαμηλά).
Όταν πλέον έχω καταφέρει να φτάσω σε ένα επίπεδο που σκέφτομαι “ok, μάλλον προλαβαίνουμε να βγάλουμε την άσκηση” και ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΕΞΗΓΗΣΕΙ 3 ΦΟΡΕΣ ΗΔΗ το ίδιο πράγμα (ας το ονομάσουμε ΧΥΖ), ακούω από το βάθος “Κυρία, πως κάνουμε το ΧΥΖ;” Κεριά και λιβάνια πανίβλακα, ας πρόσεχες όταν το εξηγούσα την πρώτη, την δεύτερη, την ΤΡΙΤΗ φορά.

Δώσαμε εργασίες για το εξαμηνο και ξεκίνησε το μαρτύριο: τα e-mails έπεφταν βροχή. Κάθε μέρα, όλη μέρα, με τις πιο απίστευτες απορίες. Δεν σταμάτησαν ούτε για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Κι εγώ απαντούσα σε όλους. Δεν σταμάτησαν ούτε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Κι εγώ απάντησα σε όλους. Δεν σταμάτησαν ούτε ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Ε, σε αυτόν δεν απάντησα. Το e-mail το έστειλε πρωί. Δεν απάντησα. Το απόγευμα, ούτε καλημέρα, ούτε καλησπέρα, φυσικά ούτε χρόνια πολλά… “Ξέρετε, επείγομαι, κι έχω κολλήσει, και καταλαβαίνω οτι είναι γιορτές, αλλά θέλω να μου απαντήσετε άμεσα.” Ούτε ευχαριστώ, ούτε τίποτα. Του απαντάω και του εξηγώ τις απορίες του (Τζιμάνι το παιδί, όλα λάθος τα είχε). Την επόμενη μέρα (του ιδίου καλλιτέχνη): “Εντάξει, cool, τα έκανα. Τώρα πείτε μου, πως θα ρυθμίσω το ρολόι;” RTFM, you idiot! Ή τις σημειώσεις. Ή το βιβλίο. Ή τα παραδείγματα που ανεβάσαμε στο site. Duuuh.

Το ΜΕΓΑΛΟ πανυγήρι όμως είναι τα ίδια τα e-mails, τα addresses από τα οποία στέλνουν. maraki_psaraki92, elenitsa_v19, hotkryaraki. Τα μισά στο σπαμ, τα άλλα μισά για επιμήκυνση πέους.

– Κυρία, θα θέλαμε παράταση μια εβδομάδα για την παράδοση της εργασίας γιατί είχαν απεργίες τα ΜΜΜ.
– (Έλα μου;) Γιατί καλέ; Στο τρόλλευ γράφετε την εργασια;

Και ερχόμαστε στο χθες. Ντα-ντα-νταααααν! Απονομή ηλιθιότερης ερώτησης. Με πετυχαίνει φοιτητής στο διάδρομο (αγκαζέ με τον έτερο βλακέντιο φίλο του):
– Κυρία, μια ερώτηση να σας κάνουμε. Για τις εξετασεις. Τι θέματα θα βάλετε;
– Μπαρντόν; Τι εννοείτε;
– Να… Να διαβάσουμε όλη την ύλη;
(Brain damage)

67 Η στεναχώρια, η προσβολή και ο θυμός

Να στεναχωρήσεις κάποιον, είναι εύκολο. Κάθε μέρα στεναχωρούμε κάποιον μ’αυτά που κάνουμε ή δεν κάνουμε. Προσωπικά, νομίζω πως στεναχωρώ την μητέρα μου κάθε μέρα: που δεν παντρεύτηκα ακόμη, που είμαι ήδη 33 και δεν έχω παιδιά, που (σ’αυτή την ηλικία) είμαι ΑΚΟΜΗ μέσα στα πανεπιστήμια, αντί να έχω μια στρωμένη ζωή. Την στεναχωρώ κάθε μέρα. Και είναι τόσο εύκολο να στεναχωρείς την μητέρα σου. Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι οι μητέρες. Είναι η προσβολή.

Είναι εύκολο να στεναχωρείς τον κόσμο γύρω σου. Αρκεί, ας πούμε, ν’ αργήσεις σε ένα ραντεβού, να μη σηκώσεις το τηλέφωνο κλπ. Ή ας πούμε, να πας ταξίδι και μια μέρα ολόκληρη να είσαι εξαφανισμένος κι ο άλλος ο μαλάκας να μην ξέρει που σκατά έχεις εξαφανιστεί και να στεναχωριέται γιατί νομίζει πως κάτι σου ‘χει συμβεί (εδώ περιγράφονται οι κατηγορίες “αναίσθητος”, “μάνα”, “ψυχασθενής” κ.ά.).

Να προσβάλεις όμως κάποιον. Ε, θέλει προσπάθεια. Προσπάθεια που εκτυλίσσεται στον χρόνο, και ξόδεμα πόρων από μέρους σου. Θέλει να προσπαθήσεις πολύ γιατί πρέπει να βρεις τα αδύναμα σημεία του και συστηματικά να του επιτίθεσαι. Πρέπει να κάνεις ασκήσεις χοντροπετσιάς, αναισθησίας, ώστε να αδιαφορείς γι’ αυτά που προκαλείς. Αυτά δεν γίνονται από την μια μέρα στην άλλη.

Στεναχωρώ κάθε μέρα, για παράδειγμα την μητέρα μου, αλλά δεν την έχω προσβάλλει ποτέ. Η στεναχώρια προκύπτει επειδή θέλουμε διαφορετικά πράγματα, δεν το κάνω επίτηδες, απλά δεν συμπίπτουν οι επιθυμίες μας. Για να καταφέρω να την προσβάλλω όμως, θα έπρεπε όντως να προσπαθήσω, δε θα μπορούσε να προκύψει. Παράδειγμα: θα έπρεπε να της μιλάω άσχημα δημοσίως. Ενώ η μία πράξη είναι ας πούμε ατύχημα, η άλλη ενέχει δόλο ή προμελέτη.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλους, αλλά η στεναχώρια δεν με οδηγεί σε θυμό. Η προσβολή όμως το κάνει. Την στεναχώρια μπορώ και να την προσπεράσω, συγχωρώντας μέχρι κάποιο σημείο αυτόν που μου την προκάλεσε. Αυτόν που με προσέβαλλε, δεν μπορώ να τον συγχωρήσω.

Ξέρεις πως αυτός που θα σε στεναχωρήσει, μπορεί και να το ξανακάνει. Και τον συγχωρείς γιατί είναι το παιδί σου, ο φίλος σου κλπ. Αυτός που σε προσβάλλει δεν σε σέβεται ιδιαιτέρως όμως, ε; Και θα το ξανακάνει. Το ‘χει κάνει κι επίτηδες, δεν το έκανε κατά λάθος. Και δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Και θυμώνω.

Και το ότι κάποιος προσβάλλει κάποιον άλλον, λέει περισσότερα για τον “κάποιο” και λιγότερα για τον “κάποιον άλλο”, έτσι δεν είναι;

66

Καμιά φορά μοιάζει πως η γη έχει σταματήσει να γυρίζει. Κι όμως, νιώθω μια ζαλάδα σαν να ΄χει ξεκινήσει να γυρίζει πιο γρήγορα. Αλλά δεν είναι αυτό. Είναι η ψευδαίσθηση της ορμής που έχω. Αρχή Διατήρηση της Ορμής νομίζω το λέγαμε στη δέσμη. Αλλά έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και το ξέχασα. Δεν μου άρεσε ποτέ κι η Φυσική. ΔJ = m*Δu. Θυμάμαι όμως τον τύπο, είδες; Δu = u1 – u0. Κι αυτή η διαφορά στην ορμή, μου φέρνει ζάλη. Φαντάσου το όπως την αίσθηση που έχεις όταν σηκώνεσαι απότομα. Μια ζάλη, σα σκοτοδίνη, και περιμένεις ένα χέρι να σε κρατήσει. Κάποτε υπάρχει το χέρι, σε γραπώνει και σε βοηθάει να «σταθείς».
Τελευταία, τα χέρια αυτά αραιώνουν.
Κι αν τίποτα δεν έχει αλλάξει, γιατί η γη χάνεται κάτω από τα πόδια μου;
Στο τέλος όλοι φεύγουν, με κάποιο τρόπο. Και όλες οι μορφές φυγής, είναι μικροί θάνατοι. Κάποιοι μπορεί να γυρίσουν, κάποιοι όχι, και κάποιοι μπορεί να μην θελήσεις ποτέ να γυρίσουν. Δικοί τους μικροί θάνατοι και πόνος μοιρασμένος αναμεταξύ σας.
Με ρεβίθια ή όχι, με φακές, δε βαριέσαι… Κλαίμε και πάνω από τα βιβλία και μουσκεύουν οι σελίδες. Και τα βράδια δεν μπορούμε να κοιμηθούμε. Όχι τόσο που οι φίλοι φεύγουν, ούτε εξαιτίας της ανησυχίας μήπως χρειαστεί να φύγουμε κι εμείς σε ένα ή δύο χρόνια. Αυτά είναι προδιαγεγραμμένα. Κι οι φίλοι που φεύγουν, φεύγουν για καλό. Κλαίμε (ή κλαίω) που σκορπίζουμε. Κι άλλο. Ώσπου να φύγουμε κι εμείς.
Ας βρεθούμε τουλάχιστον κάπου.

65

Θα φτιάξω μια λίστα: με τα ‘πράγματα’ που θέλω να γίνω, με τα ‘πράγματα’ που θέλω να αποκτήσω. Την έχω ήδη ξεκινήσει. Και τώρα είμαι στο νούμερο 7. Πίστευα πως θα είναι πολύ ευκολότερο να απαριθμήσω 100 πραγματα (τόσα θελω να είναι). Με έκπληξη βλέπω πως δεν έχω αγγίξει καν τα 10.

Δεν είμαι αρκετά υλίστρια;

Δεν θέλω αρκετά ‘πράγματα’ στη ζωή μου; 

Δεν τολμώ να καταγράψω αυτά που πραγματικά θέλω; 

Μάλλον όλα τα παραπάνω.

64 #TolisLovedMaria

Χωρίς πολλά λόγια: #TolisLovedMaria 

Ο Αποστόλης αγαπούσε την Μαρία. Φαντάζομαι κι η Μαρία αγαπούσε τον Αποστόλη. Ξέρω πως το twitter αγαπούσε τον @moloch82. Αυτή τη στιγμή είναι world wide trending topic to #TolisLovedMaria. 

Υποθέτω (Ξέρω) πως η Μαρία θελει πίσω τον Τόλη της, κι ο Τόλης την ζωή του. Και την Μαρία του. Μια ζωή με την Μαρία του.

Κι άλλοι τον φίλο τους. 

63

09:12, Παρασκευή. Λεωφορείο που βγάζει όλα τα του σωθικά πάνω στα μούτρα μου. Δεν πειράζει, πριν από λίγο κάποιοι μου ‘κοψαν πάνω από 10 χρόνια, ρωτώντας με αν έκανα την εγγραφή μου στη γραμματεία. 

Έλα να βρούμε τώρα ένα ταξί ν’ ανεβούμε πάνω γιατί με τοσα βιβλία και τον υπολογιστή δεν φτάνω ούτε μέχρι την γωνία. Αχ, να το!

– Λευκάδος κι Ευελπίδων.

– Βρε κορίτσι μου, καλά το ξεκίνησες, τί το ‘θελες το δεύτερο; Δε θες να πεταχτούμε ως τη Λευκάδα – πας και με τ’ αμάξι. Να, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή… Ζάχαρη!

Και τέλος πάντων, κι άλλα είπαμε. 

Από τις λίγες φορές που χάρηκα τα πεταμένα 3,20 ευρώ.

62

Ξέρω πως δεν είμαι η πιο έξυπνη εκεί έξω. Δεν είμαι ο πιο εύγλωττος άνθρωπος, κι αυτό ίσως περιπλέκει τα πράγματα. Και το πρόβλημα είναι αυτό: ολοένα λιγοστεύει η αντοχή μου να εξηγώ τί θέλω να πω, τί εννοώ, γιατί αυτό ήταν αστείο, γιατί εκείνο περιείχε μια ελαφριά ειρωνεία, γιατί το παράλλο είναι σημαντικό σαν αποτέλεσμα μιας ερευνητικής προσπάθειας – ακόμα κι αν δεν ήταν το επιθυμητό.

Κι αυτό με κάνει να βαριέμαι. Όλοι μας ξεκινήσαμε περίπου από την ίδια αφετηρία. Κάποιοι βαρέθηκαν στα μισά κι έκατσαν σ’ ένα παγκάκι να ξεκουραστούν και ξεχάστηκαν. Κάποιοι είδαν ένα δρομάκι που έβγαζε κατευθείαν στο τέρμα, κι είπαν να κόψουν από ‘κει. Κάποιοι διένυσαν όλη τη διαδρομή μόνοι τους.

Ίσως η παρομοίωση να είναι κακή αλλά δεν με νοιάζει. Ούτε Ιθάκες, ούτε μαλακίες, μετράει κι ο τερματισμός. Αλλά αν δεν τερμάτισες, αν έκοψες δρόμο, έχασες κάτι από το τοπίο. Κι εγώ βαριέμαι να σου εξηγήσω τί είδα στη διαδρομή.