Kafka on the Shore

Lost opportunities, lost possibilities, feelings we can never get back. That’s part of what it means to be alive. But inside our heads – at least that’s where I imagine it – there’s a little room where we store those memories. A room like the stacks in this library. And to understand the workings of our own heart we have to keep on making new reference cards. We have to dust things off every once in awhile, let in fresh air, change the water in the flower vases. In other words, you’ll live forever in your own private library.

Haruki Murakami

Ευχαριστούμε για την κατανόηση

Σας πληροφορούμε ότι ο ανθρωπος που αγαπήσατε αποφάσισε να σας διαγράψει.
Δεν έχετε καμία θέση μέσα του.
Δεν θα ξανακοιμηθείτε πλάι του.
Δεν θα τον ξαναγκαλιάσετε.
Δε θα τον φιλήσετε ποτέ πια.
Δε θα τον ακούτε,δε θα τον βλέπετε.
Δε θα τον μυρίσετε,δε θα τον ξαναδείτε όταν ξυπνάει.
Δε θα γελάσετε ποτέ μαζί.
Δεν θα μοιραστείτε τη ζωή σας μαζί του.
Δε θέλει κάτι από εσάς.
Μην τον ξαναενοχλήσετε.
Βρείτε τρόπο να προχωρήσετε στη ζωή σας.
Ευχαριστούμε.

[source]

the alternative thinking of executive living

Let’s make art. Let’s brainstorm.

Let’s make love. Let’s talk.

Let’s switch off the light for an hour.

Let’s pour some wine.

Let’s throw in some ideas. Let’s make an installation.

Let’s ride the bikes on a night.

Let’s hug a stranger.

Let’s take photos, make videos, compose music.

Let’s make culture.

And then:

Let’s be angry.

Let’s demand an e-mail asap.

Let’s hit the road with rage.

Let’s honk the horn, hit the brakes, tell them to fuck off.

Let’s work harder.

Let’s shout at a colleague.

Let’s shout at our mate.

Let’s throw responsibilities (to the recycle bin naturally)

Let’s make-believe culture.

For a friend who likes double-meaning stories. This one can be read from the bottom to the top too. Or mixed and match. Or to the person sitting next to you in the ‘hip’ part of the city. Or to the mirror.

p.s. Let’s write

 

[found here, italics mine]