Λαέ της Λιλιπούπολης, σήκωσε πια παντιέρα,
με το Σαμαρά πρωθυπουργό δε βλέπεις άσπρη μέρα.
Κι αν ήσουνα Σαμαρικός, καιρός να μετανιώσεις,
γίνε Δυστροποπιγκικός, αν θέλεις να προκόψεις.

Εβγάλαν οι Χαρχουδικοί πρωθυπουργό το Σαμαρά
και τη ζωή μας κυβερνά το Δίκτυο 21.
Όμως στις άλλες εκλογές η ρόδα θα γυρίσει (μακάρι)
κι όλη η Λιλιπούπολη αλληλεγγύη ψηφίσει.

 

Advertisements

75

– Αχ, γράφει “this image may contain graphic or objectionable content”.
– Μη την ανοίξεις. Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ.
– Σιγά. Έχουμε χορτάσει αίμα με τόσο Hollywood. *Click*. Πόδι.Κομμένο.
– Σου είπα να μην την ανοίξεις.
– Δεν ήξερα. Φοβάμαι τον ακρωτηριασμό. Δεν θέλω να ζήσω ακρωτηριασμένη. Το φοβάμαι περισσότερο κι από πνιγμό. Υποσχέσου πως αν μου συμβεί ποτέ θα τους το πεις. Στους γιατρούς εννοώ.  Να τους πεις να με αφήσουν να πεθάνω. Ναι;

Ένα μεγάλο “ουφ!” και η άνοιξη έφτασε στο σαλόνι μου.

Έπιασα στα χέρια μου επιτέλους τον καινούριο δίσκο του David Bowie. Ναι, αυτό το post είναι κάτι σαν review. Αλλά όχι μουσικό. Είναι review των νεανικών μου χρόνων, της φοιτητικής μου ζωής και των όσων ακολούθησαν.
Πήρα το βινύλιο στο χέρια μου. Θα ήταν ψέμα να έλεγα πως δεν είχα ήδη ακούσει στα κλεφτά τα τραγούδια του The Next Day με διάφορους άλλους τρόπους, γκουχ*τορ*γκουχ*ρεντς*γκουχ, μ’έπνιξες ντε. Αλλά το βινύλιο είναι αλλιώς, το χαζεύεις να γυρίζει γύρω-γύρω, χάνεσαι στ’ αυλάκια του, ζαλίζεσαι με το χρουτς-χρουτς and all that.
Ομολογουμένως δεν είναι ένα Ziggy Stardust, δεν μοιάζει καθόλου με το Heroes. Βεβαίως δεν έχει σε τίποτα να κάνει ούτε με τα Διαμαντένια του Σκυλιά, ούτε με το Hunky Dory. Πφφφ και; It’s more exciting than anything we’ve got around here.

Στο Stars are out Tonight σηκώθηκα και χόρεψα σχεδόν μπροστά στον καθρέφτη, όπως είχα κάνει με το Jean Genie. Λίγο πιο νωχελικά ίσως, αλλά έχουν περάσει σχεδόν 15 χρόνια από το Jean Genie και τότε ήμουν περιορισμένη στο παιδικό μου δωμάτιο. Και το δωμάτιο δεν ήταν καν δικό μου – το μοιραζόμουν.
Love is [not] lost, γιατί ακόμη αγαπάω την μουσική και, ναι, θα τολμήσω να πω ότι μου θυμίζει κάποια από τις εκτελέσεις του Hallo Spaceboy, you’re sleepy now, your beautiful girl. Spaceboy meets girl, τ’ αφήνουν όλα πίσω και χάνονται καθώς ο ήλιος βασιλεύει πίσω από τις ταράτσες και τις κεραίες των απαίσιων πολυκατοικιών του Αμαρουσίου.
Έχουν ανθίσει όλα τα φυτά στην ζαρντινιέρα μου κι είναι υπέροχα έτσι φορτωμένα με τα χρωματιστά τους λουλούδια. Σαν από θαύμα τα κατάφερα φέτος να έχω λουλούδια!
As long as there’s rain, there’s fire. Κάτι από το Everyone says Hi, από το Heathen? Κάτι μου θυμίζει πολύ έντονα. Και εδώ κάνω κατάθεση ψυχής: έχω κλάψει με αυτό το τραγούδι. Πολύ. Γιατί την χαιρετούσαν όλοι; Αισθανόμουν πως η πρωταγωνίστρια του τραγουδιού έχει πεθάνει. Αυτοί της έλεγαν ‘Hi’ κι εγώ καταλάβαινα ‘Adieu’. Κι έχω κλάψει γιατί τότε περνούσα τεράστια καψούρα. Αναρωτιέμαι γιατί την ταύτισα με αυτό το τραγούδι. Αφαίρεσε 11 χρόνια κι είμαι 3ο-4ο έτος; Ουφ… πως περνάει ο καιρός.
Boss of me: περπάτημα like an egyptian από το σαλόνι στην κουζίνα και πίσω με ενδιάμεσο σκοπό την παρασκευή φραπέ. Τις ίδιες καραγκιοζιές έχω κάνει στο παρελθόν με το Let’s dance. Όχι για την παρασκευή καφέ, αλλά μικρή σημασία έχει. Επίσης παλιότερα, διάνθιζα το χορευτικό και με τριπλά άξελ. Μετά ο Κωστάλας πήγε κριτής στο Dancing with the Stars και κάτι ράγισε μέσα μου για τον κλασσικό χορό.
Το σημαντικότερο είναι όμως οτι ακόμα μ’αρέσει ν’ακούω τις μουσικές του Bowie, κι ας είναι μέτριες σε σχέση με παλιότερες δημιουργίες του. Όπως είπα (και, μεταξύ μας, κλεμμένο είναι) it is “more exciting than anything we’ve got around here”.
Για κάμποση ώρα έγινα ξανά 20.

Και τι σημασία έχει τελικά που δεν φτιάχνει ξανά κάτι για ήρωες που κολυμπάνε όπως τα δελφίνια, που νιώθουν τις σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι τους; Στοίχους γι’ ανθρώπους που φοβούνται τους αμερικανούς, για χώρες που δεν αναγνωρίζει και ζωή σ’ άλλους πλανήτες;
Για κάμποση ώρα έγινα ξανά 20.

I remember you well in the Chelsea Hotel

Μη με παρεξηγήσετε, μου αρέσει η εκτέλεση της Lana Del Rey όταν τραγουδάει το Chelsea Hotel No 2. Έχει κάτι η φωνή της, κάπως εύθραυστη, μια ξεπεσμένη αμερικανιά, κάτι vintage ίσως που ταιριάζει και στο Chelsea Hotel και στα άλλα τραγούδια που έχει πει.

Τα νύχια όμως, αυτά τα νύχια. Έτσι όπως βλέπω τα δάχτυλά της να τυλίγονται γύρω από το μικρόφωνο και τα νύχια να παραμένουν αγέρωχα και μυτερά, σχεδόν σουβλερά! Με γεμίζουν τρόμο. Μου θυμίζουν αυτά τα νύχια στα μικρά δαχτυλάκια γερασμένων μπακάληδων και οι οποίοι, σε ανύποπτο χρόνο, τα χρησιμοποιούν για να ξύσουν το αυτί τους. Μόνο που η Lana έρχεται οπλισμένη με δέκα τέτοια νύχια. Και τραγουδάει το Chelsea Hotel. Την βλέπω και θέλω να της τα ξεριζώσω ένα-ένα με τανάλια. Δεν είμαι όμως σαδίστρια. Προηγουμένως θα της κάνω τοπική αναισθησία γιατί δεν θέλω να πονάει.
Ή θα της κάνω bottox. Αυτό δεν θα την πονέσει σίγουρα. Στα κοντινά πλάνα βλέπουμε ένα πρόσωπο τοσο λείο, τόσο τσουπωτό, σα πορσελάνινο. Σε λίγο πιο σκούρη απόχρωση, αλλά πορσελάνινο. Ή πλαστικό;

Σε κάθε περίπτωση, ας ακούσουμε τον Leonard. Όπως σχολιάζει και κάποιος χρήστης στο You Tube, “He knows how to tell a story”. Ας τον αφήσουμε λοιπόν να μας την πει:

Υ.Γ. Lana, αν με διαβάζεις κόψε τα νύχια. Ή τέλος πάντων πριόνισέ τα λίγο.

Frank Zappa: Statement To Congress, September 19, 1985

extract from Record Labeling: Hearing Before the Committee on Commerce, Science, and Transportation, United States Senate, Ninety-Ninth Congress: First Session on Contents of Music and the Lyrics of Records.

The First thing I would like to do, because I know there is some foreign press involved here and they might not understand what the issue is about, one of the things the issue is about is the First Amendment to the Constitution, and it is short and I would like to read it so they will understand. It says:

Congress shall make no law respecting an establishment of religion or prohibiting the free exercise thereof, or abridging the freedom of speech or of the press or the right of the people peaceably to assemble and to petition the government for a redress of grievances.

That is for reference.

These are my personal observations and opinions. They are addressed to the PMRC [Parents’ Music Resource Centre] as well as this committee. I speak on behalf of no group or professional organization.

The PMRC proposal is an ill-conceived piece of nonsense which fails to deliver any real benefits to children, infringes the civil liberties of people who are not children, and promises to keep the courts busy for years, dealing with the interpretational and enforcemental problems inherent in the proposal’s design.

It is my understanding that, in law, First Amendment Issues are decided with a preference for the least restrictive alternative. In this context, the PMRC’s demands are the equivalent of treating dandruff by decapitation.

No one has forced Mrs. Baker or Mrs. Gore to bring Prince or Sheena Easton into their homes. Thanks to the Constitution, they are free to buy other forms of music for their children. Apparently, they insist on purchasing the works of contemporary recording artists in order to support a personal illusion of aerobic sophistication. Ladies, please be advised: The $8.98 purchase price does not entitle you to a kiss on the foot from the composer or performer in exchange for a spin on the family Victrola. Taken as a whole, the complete list of PMRC demands reads like an instruction manual for some sinister kind of “toilet training program” to house-break all composers and performers because of the lyrics of a few. Ladies, how dare you?

[bold mine, hearing here]

Hôtel, by Guillaume Apollinaire

Ma chambre a la forme d’une cage,
Le soleil passe son bras par la fenêtre.
Mais moi qui veux fumer pour faire des mirages
J’allume au feu du jour ma cigarette.
Je ne veux pas travailler — je veux fumer.

Guillaume Apollinaire, from Le Guetteur mélancolique, previously unpublished works, 1952 [source].

Pink Martini – Sympathique