Το Ιδρωμένο t-shirt

Χθες βρέθηκα σε κατάστημα γνωστής αλυσίδας ρούχων (στα H&M) σε περιοχή των βορείων προαστίων (στο Χαλάνδρι). Περιφερόμουν κάπως αδιάφορα όταν άκουσα έναν κύριο, κάπως έξαλλο, να μαλώνει με τον Manager (τον υπεύθυνο καταστήματος).

Long story short: Ο κύριος μπήκε στο κατάστημα, δοκίμασε μια μπλούζα – προφανώς βγάζοντας τη δική του – και στο μεταξύ, κάποιος έκλεψε τη δική του.

Λεπτομέρεια: Κατά το παρελθόν, είχαν κλέψει τον κύριο άλλες 2 φορές στο ίδιο κατάστημα. Μία φορά τα κλειδιά του και μια φορά το πορτοφόλι του. Τις προηγούμενες φορές τον κλέψανε ενώ ήταν στα δοκιμαστήρια, έτσι αυτή τη φορά αποφάσισε να δοκιμάσει την υποψήφια μπλούζα εκτός δοκιμαστηρίων, κάπου στο χύμα, μέσα στο κατάστημα.

(Εδώ ας κάνουμε μία σημείωση πως, okay, σε τέτοια καταστήματα προσέχεις τα πράγματα σου ως κόρη οφθαλμού, και, okay, είσαι μάλλον λίγο αφελής αν θεωρείς πως αν τα αφήσεις ανέμελα  πάνω σε έναν πάγκο, γυρίσεις την πλάτη σου και κοιταχτείς στον καθρέφτη, μετά θα τα ξαναβρείς. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα).

Μια και δυο, γραπώνει ο κύριος τον security (κοντούλης, αδυνατούλης, με αλεξίσφαιρο γιλέκο που θα εφάρμοζε καλύτερα στον Hodor, ο τρόμος ο ίδιος) μπας και βρει τον ληστή με το ιδρωμένο t-shirt του ή, στην ευτυχέστερη περίπτωση, τον υπάλληλο που την μάζεψε με τα υπόλοιπα πεταμένα ρούχα.

Άφαντο το t-shirt. Στο μεταξύ, ο κύριος περιφέρεται με μια μπλούζα στο πράσινο της χλόης (αυτή που δοκίμαζε δηλαδή). Green is the new black, apparently.

Τελικά, ο security του πρότεινε ν’ απευθυνθεί στον manager, όπου ο τελευταίος είπε στον κύριο πως πρέπει να πληρώσει το μπλουζάκι προκειμένου να μην φύγει ΓΥΜΝΟΣ από το κατάστημα.

Στο μεταξύ ακούγονταν πράγματα τύπου: “Να δούμε τα βίντεο από τις κάμερες”, “Έχουμε κύριε security στο χώρο”, “Μα μου πήραν την μπλούζα μου, την ιδρωμένη, που φορούσα, το καταλαβαίνετε;”, “Δεν μπορώ να κάνω τίποτα”, “Δυο φορές με έχουν κλέψει! Μα τι ασφάλεια είναι αυτή που έχετε”.

Ώσπου ακούστηκαν τα αμίμητα, γνωστά και καταλαβαίνεις πλέον που θα πάει το πράμα:

Δεν θα ξανάρθω ποτέ στο μαγαζί σας και θα το πω και στους φίλους μου: Χέστηκε η Φατμέ στο Γκιουλ Μπαξέ, με παρουσία σε όλο τον κόσμο και μερικές χιλιάδες καταστήματα. Πόσους φίλους έχεις δηλαδή; Μέχρι στιγμής, από προσωπική μου εμπειρία, έχει πιάσει 2 φορές στις 2.343.542.764 περιπτώσεις που το έχω πει/σκεφτεί/κάνει. Επίσης, απ’ όσους περίμεναν στην ουρά να πληρώσουν, κανείς δεν έφυγε. Γι’ αυτό και οι εταιρείες δεν ενδιαφέρονται. Πάλι σ’ αυτές θα γυρνάμε.

Σας καταλαβαίνω, έχετε απόλυτο δίκιο: Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο: Οι εταιρείες πάντα φροντίζουν τους πελάτες τους και κάνουν ό,τι μπορούν γι’ αυτούς. Αρκεί να μην χάνουν σεντ απ’ όσα πιθανώς μπορούν να κερδίσουν. Η υποκριτική εξυπηρέτηση και κατανόηση είναι πλέον μέρος της βασικής εκπαίδευσης των υπαλλήλων.

Παρένθεση:
Από προσωπική εμπειρία (ουρλιάζοντας στο τηλέφωνο κι ενώ έχω ενημερωθεί πως “η συνομιλία μας καταγράφεται για λόγους ελέγχου της ποιότητας εξυπηρέτησης“): ‘Αδιαφορώ για την κατανόηση σας. Δεν σας κάλεσα για να μου πείτε οτι έχω δίκιο, το ξέρω οτι έχω δίκιο. Σας κάλεσα για να μου το αποδώσετε’.
Αυτή είναι μία από τις δύο περιπτώσεις όπου και έπιασε τόπο η επιμονή μου.

Από εμπειρία φίλης (σε τράπεζα στο Λονδίνο):
– Καλημέρα, είμαι φοιτήτρια και θέλω να ανοίξω ένα λογαριασμό.
– Πρέπει να δηλώσετε τόπο μόνιμης διαμονής.
– Θα μένω στην εστία του ΧΥΖ πανεπιστήμιου, ορίστε το συμβόλαιο, η εγγραφή μου στο πανεπιστήμιο, διαβατήριο, τραπεζική επιταγή από ελληνική τράπεζα (το 2002) με το πόσο για τα δίδακτρα όλου του έτους και κάλυψη του κόστους της εστίας, και 500 λίρες ρευστό, αλλά για το finalisation της εγγραφής μου στο course και στην εστία, το πανεπιστήμιο χρειάζεται άνοιγμα λογαριασμού σε βρετανική τράπεζα. (Αυτό το παράλογο το έζησα κι εγώ στο δικό μου Uni το 2005, το οποίο δεν δεχόταν καν έμβασμα.)
– I cannot help you (in posh british accent)
(συζήτηση γύρω στο 5λεπτο, η υπομονή τελειώνει)
– Bring me your manager now! or I will take my business elsewhere (την άκουσε όλο το κατάστημα. Ο manager ήρθε, η δουλειά έγινε. Τελικά για όλα υπάρχει λύση, αν θες. Μετά τον πρώτο μήνα παραμονής της στο Λονδίνο, η φίλη μου αντιλήφθηκε πως οι Βρετανοί δεν θέλουν οι δυσαρεστημένοι πελάτες να γίνονται αντιληπτοί από άλλους πελάτες. Επίσης, οτι οι υπάλληλοι τρέμουν τον manager. Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμη.)

Back to yesterday’s events. Σκληρός λαός οι Σουηδοί.

Φυσικά και πλήρωσε ο κύριος την μπλούζα, μη τα συζητάμε. Δεν ξέρω ποια θα ήταν η καλύτερη λύση. Αν βέβαια το κατάστημα αποφάσιζε να την δώσει έτσι, με την προϋπόθεση ο άνθρωπος να την φέρει πίσω, θα έδειχνε και καλό πρόσωπο στους παρευρισκόμενους (γιατί αυτά τα as seen on Beyonce και ecofriendly corners δεν ξέρω πόσο τόπο πιάνουν).
Επίσης, ελπίζω ο κύριος να έχει την στοιχειώδη πουτανιά να μην βγάλει τα ταμπελάκια, να μην ιδρώσει πολύ και Δευτέρα πρωί-πρωί να την πάει πίσω και να ζητήσει refund 😀 (το οποίο ο manager, όσο ήμουν εκεί, δεν του είπε οτι μπορεί να το κάνει).

Σημείωση: Μια κυρία που περίμενε στο ταμείο είπε στον κύριο “Έχετε απόλυτο δίκιο, κι εφόσον δεν δείχνουμε αναμεταξύ μας αλληλεγγύη, τι να περιμένουμε από τους άλλους” ή κάτι τέτοιο. Δεν είχε κι άδικο. Ίσως ο manager, ή το προσωπικό γενικά, να δικαιούται κάποιο ρούχα ανά σεζόν για παράδειγμα. Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά κάτι μου λέει πως ισχύει. Θα μπορούσαν να το ‘χρεώσουν’ στο προσωπικό ίσως.

Advertisements

The trouble with ‘looking’

… after all I listened and talked but that was not all I did in knowing at any present time when I was stating anything what anything was. I was also looking, and that could not be entirely left out. The trouble with including looking … was that in regard to human beings looking inevitability carried in its train realizing movements and expressions and as such forced me into recognizing resemblances, and so forced remembering and in forcing remembering caused confusion of present with past and future time.

Gertrude Stein, Tender Buttons

“The Second Self: Computers and the Human Spirit” by Sherry Turkle

Extract from the book “The Second Self: Computers and the Human Spirit” by Sherry Turkle (Chapter 6. Hackers: Loving the Machine for Itself, p.185)

Bibliographic Record

Turkle, S. (2008). The Second Self: Computers and the Human Spirit (20th ed., first edition published by Simon & Schuster, Inc., New York in 1984). Cambridge, Massachusetts. London, England: The MIT Press.

The Little Prince, extract from Chapter IV

The Little Prince (1943), original title ‘Le Petit Prince’, by Saint-Exupery, translated by Katherine Woods

(drawings by Saint-Exupery, found here)

I have serious reason to believe that the planet from which the little prince came is the asteroid known as B-612. This asteroid has only once been seen through the telescope. That was by a Turkish astronomer, in 1909. 

On making his discovery, the astronomer had presented it to the International Astronomical Congress, in a great demonstration. But he was in Turkish costume, and so nobody would believe what he said. Grown-ups are like that…

Fortunately, however, for the reputation of Asteroid B-612, a Turkish dictator made a law that his subjects, under pain of death, should change to European costume. So in 1920 the astronomer gave his demonstration all over again, dressed with impressive style and elegance. And this time everybody accepted his report. 

If I have told you these details about the asteroid, and made a note of its number for you, it is on account of the grown-ups and their ways. When you tell them that you have made a new friend, they never ask you any questions about essential matters. They never say to you, “What does his voice sound like? What games does he love best? Does he collect butterflies?” Instead, they demand: “How old is he? How many brothers has he? How much does he weigh? How much money does his father make?” Only from these figures do they think they have learned anything about him.

If you were to say to the grown-ups: “I saw a beautiful house made of rosy brick, with geraniums in the windows and doves on the roof,” they would not be able to get any idea of that house at all. You would have to say to them: “I saw a house that cost $20,000.” Then they would exclaim: “Oh, what a pretty house that is!”

Just so, you might say to them: “The proof that the little prince existed is that he was charming, that he laughed, and that he was looking for a sheep. If anybody wants a sheep, that is a proof that he exists.” And what good would it do to tell them that? They would shrug their shoulders, and treat you like a child. But if you said to them: “The planet he came from is Asteroid B-612,” then they would be convinced, and leave you in peace from their questions.