Ο Μένιος v2.0

Από χθες έχει κολλήσει στο μυαλό μου αυτό το “πολύ μεγάλη βόλτα με πήγες σήμερα” και “πότε θα έρθεις να με πάρεις, μου λείπουν τα παιχνίδια μου”.

Ποιος/Τι άνθρωπος παίρνει ένα κουτάβι στο σπίτι του, το μεγάλωνει, το φροντίζει, του παίρνει παιχνίδια, το πάει βόλτες, το κάνει μέλος της οικογένειάς του και μια μέρα αποφασίζει να το αφήσει σε ένα πάρκο, σε ένα παράδρομο, σε ένα χωράφι;

Είμαι με τον Μένιο 4 μήνες και δεν μου έχει περάσει στιγμή από το μυαλό να τον αφήσω κάπου μόνο του. Θέλω να τον αγκαλιάζω και να τον χαϊδεύω όλη την ώρα, ακόμα κι όταν αυτός δεν θέλει. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που έχουμε με την εκπαίδευση λόγω της κουφαμάρας του (ά ρε Μένιο ΑΜΕΑ!), τα καταφέρνουμε καλά και σιγά-σιγά δενόμαστε. Και με βοηθάει και με το thesis, αν δείτε:

IMG_4067

Νομίζω πως δεν καταλαβαίνει ακόμη πότε είμαι στεναχωρημένη, χαρούμενη ή νευριασμένη. Όταν ήμουν άρρωστη όμως μυξόκλαιγε και πέρασε όλη την ημέρα ξαπλωμένος πάνω μου. Ήταν η παρέα μου και δεν ζήτησε ούτε βόλτα ούτε παιχνίδι. Καταλάβαινε οτι δεν μπορούσα.

IMG_4043

Ποτέ δεν θα τον πήγαινα “τόσο μεγάλη βόλτα”.