Το Ιδρωμένο t-shirt

Χθες βρέθηκα σε κατάστημα γνωστής αλυσίδας ρούχων (στα H&M) σε περιοχή των βορείων προαστίων (στο Χαλάνδρι). Περιφερόμουν κάπως αδιάφορα όταν άκουσα έναν κύριο, κάπως έξαλλο, να μαλώνει με τον Manager (τον υπεύθυνο καταστήματος).

Long story short: Ο κύριος μπήκε στο κατάστημα, δοκίμασε μια μπλούζα – προφανώς βγάζοντας τη δική του – και στο μεταξύ, κάποιος έκλεψε τη δική του.

Λεπτομέρεια: Κατά το παρελθόν, είχαν κλέψει τον κύριο άλλες 2 φορές στο ίδιο κατάστημα. Μία φορά τα κλειδιά του και μια φορά το πορτοφόλι του. Τις προηγούμενες φορές τον κλέψανε ενώ ήταν στα δοκιμαστήρια, έτσι αυτή τη φορά αποφάσισε να δοκιμάσει την υποψήφια μπλούζα εκτός δοκιμαστηρίων, κάπου στο χύμα, μέσα στο κατάστημα.

(Εδώ ας κάνουμε μία σημείωση πως, okay, σε τέτοια καταστήματα προσέχεις τα πράγματα σου ως κόρη οφθαλμού, και, okay, είσαι μάλλον λίγο αφελής αν θεωρείς πως αν τα αφήσεις ανέμελα  πάνω σε έναν πάγκο, γυρίσεις την πλάτη σου και κοιταχτείς στον καθρέφτη, μετά θα τα ξαναβρείς. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα).

Μια και δυο, γραπώνει ο κύριος τον security (κοντούλης, αδυνατούλης, με αλεξίσφαιρο γιλέκο που θα εφάρμοζε καλύτερα στον Hodor, ο τρόμος ο ίδιος) μπας και βρει τον ληστή με το ιδρωμένο t-shirt του ή, στην ευτυχέστερη περίπτωση, τον υπάλληλο που την μάζεψε με τα υπόλοιπα πεταμένα ρούχα.

Άφαντο το t-shirt. Στο μεταξύ, ο κύριος περιφέρεται με μια μπλούζα στο πράσινο της χλόης (αυτή που δοκίμαζε δηλαδή). Green is the new black, apparently.

Τελικά, ο security του πρότεινε ν’ απευθυνθεί στον manager, όπου ο τελευταίος είπε στον κύριο πως πρέπει να πληρώσει το μπλουζάκι προκειμένου να μην φύγει ΓΥΜΝΟΣ από το κατάστημα.

Στο μεταξύ ακούγονταν πράγματα τύπου: “Να δούμε τα βίντεο από τις κάμερες”, “Έχουμε κύριε security στο χώρο”, “Μα μου πήραν την μπλούζα μου, την ιδρωμένη, που φορούσα, το καταλαβαίνετε;”, “Δεν μπορώ να κάνω τίποτα”, “Δυο φορές με έχουν κλέψει! Μα τι ασφάλεια είναι αυτή που έχετε”.

Ώσπου ακούστηκαν τα αμίμητα, γνωστά και καταλαβαίνεις πλέον που θα πάει το πράμα:

Δεν θα ξανάρθω ποτέ στο μαγαζί σας και θα το πω και στους φίλους μου: Χέστηκε η Φατμέ στο Γκιουλ Μπαξέ, με παρουσία σε όλο τον κόσμο και μερικές χιλιάδες καταστήματα. Πόσους φίλους έχεις δηλαδή; Μέχρι στιγμής, από προσωπική μου εμπειρία, έχει πιάσει 2 φορές στις 2.343.542.764 περιπτώσεις που το έχω πει/σκεφτεί/κάνει. Επίσης, απ’ όσους περίμεναν στην ουρά να πληρώσουν, κανείς δεν έφυγε. Γι’ αυτό και οι εταιρείες δεν ενδιαφέρονται. Πάλι σ’ αυτές θα γυρνάμε.

Σας καταλαβαίνω, έχετε απόλυτο δίκιο: Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο: Οι εταιρείες πάντα φροντίζουν τους πελάτες τους και κάνουν ό,τι μπορούν γι’ αυτούς. Αρκεί να μην χάνουν σεντ απ’ όσα πιθανώς μπορούν να κερδίσουν. Η υποκριτική εξυπηρέτηση και κατανόηση είναι πλέον μέρος της βασικής εκπαίδευσης των υπαλλήλων.

Παρένθεση:
Από προσωπική εμπειρία (ουρλιάζοντας στο τηλέφωνο κι ενώ έχω ενημερωθεί πως “η συνομιλία μας καταγράφεται για λόγους ελέγχου της ποιότητας εξυπηρέτησης“): ‘Αδιαφορώ για την κατανόηση σας. Δεν σας κάλεσα για να μου πείτε οτι έχω δίκιο, το ξέρω οτι έχω δίκιο. Σας κάλεσα για να μου το αποδώσετε’.
Αυτή είναι μία από τις δύο περιπτώσεις όπου και έπιασε τόπο η επιμονή μου.

Από εμπειρία φίλης (σε τράπεζα στο Λονδίνο):
– Καλημέρα, είμαι φοιτήτρια και θέλω να ανοίξω ένα λογαριασμό.
– Πρέπει να δηλώσετε τόπο μόνιμης διαμονής.
– Θα μένω στην εστία του ΧΥΖ πανεπιστήμιου, ορίστε το συμβόλαιο, η εγγραφή μου στο πανεπιστήμιο, διαβατήριο, τραπεζική επιταγή από ελληνική τράπεζα (το 2002) με το πόσο για τα δίδακτρα όλου του έτους και κάλυψη του κόστους της εστίας, και 500 λίρες ρευστό, αλλά για το finalisation της εγγραφής μου στο course και στην εστία, το πανεπιστήμιο χρειάζεται άνοιγμα λογαριασμού σε βρετανική τράπεζα. (Αυτό το παράλογο το έζησα κι εγώ στο δικό μου Uni το 2005, το οποίο δεν δεχόταν καν έμβασμα.)
– I cannot help you (in posh british accent)
(συζήτηση γύρω στο 5λεπτο, η υπομονή τελειώνει)
– Bring me your manager now! or I will take my business elsewhere (την άκουσε όλο το κατάστημα. Ο manager ήρθε, η δουλειά έγινε. Τελικά για όλα υπάρχει λύση, αν θες. Μετά τον πρώτο μήνα παραμονής της στο Λονδίνο, η φίλη μου αντιλήφθηκε πως οι Βρετανοί δεν θέλουν οι δυσαρεστημένοι πελάτες να γίνονται αντιληπτοί από άλλους πελάτες. Επίσης, οτι οι υπάλληλοι τρέμουν τον manager. Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμη.)

Back to yesterday’s events. Σκληρός λαός οι Σουηδοί.

Φυσικά και πλήρωσε ο κύριος την μπλούζα, μη τα συζητάμε. Δεν ξέρω ποια θα ήταν η καλύτερη λύση. Αν βέβαια το κατάστημα αποφάσιζε να την δώσει έτσι, με την προϋπόθεση ο άνθρωπος να την φέρει πίσω, θα έδειχνε και καλό πρόσωπο στους παρευρισκόμενους (γιατί αυτά τα as seen on Beyonce και ecofriendly corners δεν ξέρω πόσο τόπο πιάνουν).
Επίσης, ελπίζω ο κύριος να έχει την στοιχειώδη πουτανιά να μην βγάλει τα ταμπελάκια, να μην ιδρώσει πολύ και Δευτέρα πρωί-πρωί να την πάει πίσω και να ζητήσει refund 😀 (το οποίο ο manager, όσο ήμουν εκεί, δεν του είπε οτι μπορεί να το κάνει).

Σημείωση: Μια κυρία που περίμενε στο ταμείο είπε στον κύριο “Έχετε απόλυτο δίκιο, κι εφόσον δεν δείχνουμε αναμεταξύ μας αλληλεγγύη, τι να περιμένουμε από τους άλλους” ή κάτι τέτοιο. Δεν είχε κι άδικο. Ίσως ο manager, ή το προσωπικό γενικά, να δικαιούται κάποιο ρούχα ανά σεζόν για παράδειγμα. Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά κάτι μου λέει πως ισχύει. Θα μπορούσαν να το ‘χρεώσουν’ στο προσωπικό ίσως.

Advertisements