Το άχα-χούχα συνεχίζεται

Έστω ότι βρίσκονται οι τύποι που λειτούργησαν ως αφορμή, και έστω οτι τιμωρούνται. Στην πραγματικότητα, δεν θα έχει τιμωρηθεί αυτός που είναι πραγματικά ένοχος, ο δημιουργός των συνθηκών, η αιτία των γεγονότων. Κι έτσι η ζωή κυλά. Όχι για όλους.

“Το σχετικό σημερινό δημοσίευμα πρωινής εφημερίδας (…) στηρίζεται στην έκθεση έρευνας του ΣΕΠΕ και συγκεκριμένα του Κέντρου Πρόληψης Επαγγελματικού Κινδύνου (ΚΕΠΕΚ) Αθηνών και Κρήτης, η οποία διαβιβάστηκε στις 2/07/2010 ως μηνυτήρια αναφορά στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.

(…) 

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι σε σχέση με το τραγικό γεγονός (εικοσιεπτά εργατικά ατυχήματα, εκ των οποίων τα τρία θανατηφόρα), η αρμόδια υπηρεσία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας έδρασε άμεσα και με συνέπεια στη διερεύνηση της τήρησης των όρων υγείας και ασφαλείας στο εργασιακό χώρο του καταστήματος.

(…)

Όσον αφορά στο ποινικό σκέλος της υπόθεσης, η έκθεση έρευνας – μηνυτήρια αναφορά που συνετάχθη στάλθηκε στην αρμόδια αστυνομική αρχή (ΓΑΔΑ), την 02-07-2010 (Παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας: 1) άρθρο 7, παράγραφος 1 δ & άρθρο 18 παράγραφος 1 και 2, του Ν. 1568/1985. 2) άρθρο 9, παράγραφος 1 & 2 , του Π.Δ. 17/1996. 3) παράγραφος 4 & 5 του παραρτήματος Ι ή ΙΙ, του άρθρου 10 του Π.Δ. 16/96. που παραπέμπει και στην πυροσβεστική διάταξη 3/1981).” [πηγή]

Κι ενώ υπάρχει η τεχνική έκθεση, πλήρης, που καταδεικνύει την απουσία πιστοποιητικού πυρασφάλειας, ακόμα το συζητάμε. Μάλιστα.

Αν οποιοσδήποτε άλλος μηχανικός είχε προσπαθήσει να βγάλει άδεια λειτουργίας χωρίς αυτό, θα γελούσαν και τα μάρμαρα της Ακρόπολης.

Αν οποιοσδήποτε άλλος μηχανικός είχε βγάλει άδεια λειτουργίας χωρίς αυτό, τώρα θα ήταν πίσω από τα κάγκελα. 

Μπράβο, όχι μπράβο.

Advertisements

Hôtel, by Guillaume Apollinaire

Ma chambre a la forme d’une cage,
Le soleil passe son bras par la fenêtre.
Mais moi qui veux fumer pour faire des mirages
J’allume au feu du jour ma cigarette.
Je ne veux pas travailler — je veux fumer.

Guillaume Apollinaire, from Le Guetteur mélancolique, previously unpublished works, 1952 [source].

Pink Martini – Sympathique

J’ai tant rêvé de toi

J’ai tant rêvé de toi que tu perds ta réalité.
Est-il encore temps d’atteindre ce corps vivant
Et de baiser sur cette bouche la naissance 
De la voix qui m’est chère?

J’ai tant rêvé de toi que mes bras habitués 
En étreignant ton ombre
A se croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas
Au contour de ton corps, peut-être.
Et que, devant l’apparence réelle de ce qui me hante
Et me gouverne depuis des jours et des années,
Je deviendrais une ombre sans doute.
O balances sentimentales.

J’ai tant rêvé de toi qu’il n’est plus temps
Sans doute que je m’éveille.
Je dors debout, le corps exposé
A toutes les apparences de la vie
Et de l’amour et toi, la seule
qui compte aujourd’hui pour moi,
Je pourrais moins toucher ton front
Et tes lèvres que les premières lèvres
et le premier front venu.

J’ai tant rêvé de toi, tant marché, parlé,
Couché avec ton fantôme
Qu’il ne me reste plus peut-être,
Et pourtant, qu’a être fantôme
Parmi les fantômes et plus ombre 
Cent fois que l’ombre qui se promène
Et se promènera allègrement
Sur le cadran solaire de ta vie.