Ο Μένιος v2.0

Από χθες έχει κολλήσει στο μυαλό μου αυτό το “πολύ μεγάλη βόλτα με πήγες σήμερα” και “πότε θα έρθεις να με πάρεις, μου λείπουν τα παιχνίδια μου”.

Ποιος/Τι άνθρωπος παίρνει ένα κουτάβι στο σπίτι του, το μεγάλωνει, το φροντίζει, του παίρνει παιχνίδια, το πάει βόλτες, το κάνει μέλος της οικογένειάς του και μια μέρα αποφασίζει να το αφήσει σε ένα πάρκο, σε ένα παράδρομο, σε ένα χωράφι;

Είμαι με τον Μένιο 4 μήνες και δεν μου έχει περάσει στιγμή από το μυαλό να τον αφήσω κάπου μόνο του. Θέλω να τον αγκαλιάζω και να τον χαϊδεύω όλη την ώρα, ακόμα κι όταν αυτός δεν θέλει. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που έχουμε με την εκπαίδευση λόγω της κουφαμάρας του (ά ρε Μένιο ΑΜΕΑ!), τα καταφέρνουμε καλά και σιγά-σιγά δενόμαστε. Και με βοηθάει και με το thesis, αν δείτε:

IMG_4067

Νομίζω πως δεν καταλαβαίνει ακόμη πότε είμαι στεναχωρημένη, χαρούμενη ή νευριασμένη. Όταν ήμουν άρρωστη όμως μυξόκλαιγε και πέρασε όλη την ημέρα ξαπλωμένος πάνω μου. Ήταν η παρέα μου και δεν ζήτησε ούτε βόλτα ούτε παιχνίδι. Καταλάβαινε οτι δεν μπορούσα.

IMG_4043

Ποτέ δεν θα τον πήγαινα “τόσο μεγάλη βόλτα”.

Ο Μένιος

Δουλειές με φούντες με το διδακτορικό επιτέλους να τελειώνει. Και δουλειές με γούνες, με τον Μένιο να ζητάει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της προσοχής μου. Γεννημένος στις 17 Ιουλίου, το σωτήριο έτος του 2013, έχει κλείσει το πρώτο 6άμηνο ζωής του, και τους 4 μήνες στο σπιτικό μας.

Με νευριάζει όταν δεν κάθεται να του βουρτσίσω τα δόντια. Συγχύζομαι όταν απαιτεί να τον πάρω αγκαλιά ενώ γράφω στον υπολογιστή με το να κάθεται σαν άγαλμα κάτω από το γραφείο κλαψουρίζοντας. Θυμώνω και γελάω που κολλάει τον κώλο του με πείσμα πάνω στην εξώπορτα όταν θέλει να πάει βόλτα.

Image

Μέσα σε 4 μήνες, έχει χέσει σε όλες τις γωνιές του σπιτιού. Έχει κατουρήσει δε σε όλη την επιφάνεια και υποψιάζομαι πως όταν μετακομίσω από εδώ, θα βρούμε κι άλλα κρυμμένα μπισκοτάκια. Χθες μου έριξε και το φαγητό κάτω. Πολλά νεύρα.

Πριν λίγο όμως είδα αυτό στο τουητερ: Image

αστο διάλο, τι σκατάνθρωποι είμαστε.

Κοιτάω μετά τον Μένιο που έχει πάρει την προεδρική στον καναπέ και ψιλοροχαλίζει νωχελικά. Δεν άντεξα να μην τον ξυπνήσω και να του τριφτώ λίγο στη μουσουδίτσα. Μπορεί και να μου ‘φυγε και ένα *λυγμ*